Bir düzeni, mekânı veya toplumu organize eden semboller yavaşça yerinden kayıp gittiğinde geriye ne kalır? Bir çan, işlevini yitirse de hâlâ bir çan gibi görünür. Bir kamu meydanı, eski anlamını kaybetse de hâlâ bir meydandır. Peki ya o nesneleri var eden koşullar ortadan kalktığında, geride kalan bu formlar bize ne anlatır?
İtalyan sanatçı Carmela De Falco, no-26 radarında bu kez büyüleyici bir kavramsal sorgulamayla yer alıyor. Sanatçının Listening with Eyes, Watching with Ears başlıklı kişisel sergisi, biçimleri tamamen sağlam görünen ancak işlevleri belirsizleşmiş nesnelerin dünyasına odaklanıyor. Çanlar, göz kapakları, düğümler ve tekrarlanan melodiler; bir zamanlar var ettikleri dünyaları artık güvence altına alamadıkları tekinsiz bir eşikte karşımıza çıkıyor.
Küratöryel metnini Maria Valeria Biondo’nun kaleme aldığı sergi, aslında tam olarak kesinliğin bittiği yerde başlıyor: Bir sinyal ile ulaştığı hedef, bir jest ile onun tekrarı, bir işaret ile o işaretin bir arada tuttuğu dünya arasındaki o boşlukta…
Nesnelerin Sessiz Kanıtları
Sergide öne çıkan üç temel yapıt, De Falco’nun dil, malzeme ve kolektif hafıza arasındaki kesişimleri nasıl manipüle ettiğini açıkça gözler önüne seriyor:
-
signal (2026): Galeri alanında sessizce aşağı sarkan, 3D yazıcıyla üretilmiş reçine bir Roma çanları zinciri. Yüzyıllar boyunca geçişleri, varışları ve buluşmaları müjdeleyen bu çanların şimdiki sessizliği, onların iletişim kurma yeteneğini yok etmiyor; aksine bu işlevi tamamen çıplak bırakıyor. Duyurmakla yükümlü oldukları olaylardan koparılan çanlar, artık birer araç değil, geçmişin birer maddi kanıtı olarak asılı duruyor.
-
looking (2026): Sanatçının annesinin göz kapaklarından kalıplanarak üretilen bu küçük heykel, görme eylemine beklenmedik bir tereddüt dahil ediyor. Göz oradadır, form olarak karşımızdadır; fakat artık hiçbir şeyi görmeyi veya göstermeyi vaat etmez. Bakışın kesintiye uğradığı bu an, izleyiciyi kendi algısıyla baş başa bırakıyor.
-
song for the square (2026): Kirsty Ferguson-Lewis’in performansıyla hayat bulan 9 dakikalık bu video çalışmasında, bir şarkıcı meydanda sürekli olarak The Beatles’ın I Me Mine şarkısından bir fragmanı tekrarlıyor. Cümle meydandan defalarca geçiyor. İlk başta hiçbir şey değişmiyor gibi görünse de, amansız tekrar kelimeleri ait oldukları şarkıdan koparıyor. Şarkı sözü olmaktan çıkan bu kesit, kendi etrafında yepyeni bir dikkat ve algı çemberi ören ritmik bir mantra haline geliyor.
Hiçbir form bir olayı doğrudan temsil etmez. Her biri, o olayın maddesel tortusu olarak varlığını sürdürür. Bir göktaşı arkasında bir yarık bırakır, bir ayakkabı bağcığı bir düğüme dönüşür ve bir cümle tekrarlanarak kendi hayatını kurar.
Carmela De Falco Hakkında
1994 Napoli doğumlu olan ve hâlâ çalışmalarını burada sürdüren Carmela De Falco, toplulukların ve bireylerin deneyimlediği fiziksel ve zihinsel alanları inceliyor. Kodlanmış kültürel düzenleri altüst eden araştırmalarıyla tanınan sanatçı, Napoli Güzel Sanatlar Akademisi’nden mezun olduktan sonra Dijon, Münih ve Paris gibi Avrupa’nın önemli sanat merkezlerinde eğitim gördü.
Madre Müzesi ve Alfonso Artiaco gibi prestijli galerilerdeki grup sergilerinin ardından De Falco, şu sıralar Paris’teki Institut français ve Cité des arts konuk sanatçı programında (Nisan 2026 – Nisan 2027) üretimlerine devam ediyor.
Çan hâlâ bir çan, göz hâlâ bir göz, düğümse bir düğüm… Fakat operasyonlarında bir şeyler çoktan değişti. Bu dönüşüme tanıklık etmek için sergiyi 19 Temmuz 2026 tarihine kadar ajandanıza eklemeyi unutmayın.
