Netflix bir süredir sinema ve televizyon dünyasının en garantici formülünü keşfetti: İspanya’da deli gibi tutan bir diziyi al, senaryoyu aynen kopyala, karakterlerin isimlerini ve arka planı değiştirip Avrupa’nın geri kalanına “İşte size yepyeni bir orijinal yerel içerik!” diye pazarla. İspanyol yapımı Alpha Males (Machos Alfa) o kadar çok izlendi ki; Fransa, Hollanda ve İtalya’dan sonra sıra Almanlara geldi.
Karşımızda Tobi Baumann ve Jan Martin Scharf’ın yönettiği, 40’lı yaşlarına gelip erkeklik imtiyazlarının birer birer ellerinden kayıp gittiğini dehşetle fark eden dört arkadaşın hikayesi var. Ancak bu sefer Akdeniz sıcaklığının yerini, Almanların o meşhur mekanik soğukluğu almış durumda.
Kendi Kazdıkları Kuyuya Düşen Dört “Eski” Alfa
Dizi, modern dünyanın hızına ve yeni cinsiyet dinamiklerine yetişemeyen dört adamı alıp, onları bir maskülenliği yıkma kursuna sokuyor. Aslında onlara kendi mezarlarını kazdırıyor. Karakterler tam birer orta yaş nevrozu karikatürü:
Ulf: Tom Beck/ İşten bir kadın lehine kovulup, eşinin kariyerindeki yükselişi hazmedemeyen arkaik bir şovenist.
Andi: Moritz Führmann / Hormonal sorunları yüzünden cinselliği biten ama egosu yüzünden doktora gitmeyi reddeden koca.
Cem: Serkan Kaya / Hastalarına akıl verirken kendi ilişkileri devasa bir enkaz olan terapist.
Erik: David Rott / Açık ilişkiyi sadece yenilikçi ve modern görünmek için kabul edip içten içe deliren adam.
Hikayenin asıl komedisi, bu adamların sorun çözmekten ziyade sorun yaratma kapasitelerinde gizli. Feminizmi, açık iletişimi ve modern ilişki dinamiklerini kurslarda öğrenip, kendi hayatlarına tamamen yanlış bir şekilde entegre etmeye kalktıklarında işler daha da trajikomik bir hal alıyor.
“Ayrıcalıklarını kaybeden eski alfalar, modern teorileri hayata geçirmeye kalktıklarında sadece kendi ayaklarına daha hızlı sıkarlar.”
İspanyol Orijinalini Bilenler İçin Bir Çin İşkencesi
Eğer İspanyol yapımı Alpha Males‘i izlediyseniz, Dudes sizin için adeta tatsız bir dejavu kabusu olacak. Dizi neredeyse sahne sahne, şaka şaka aynı. Sorun şu ki; İspanyolların o kaotik, yüksek sesli ve organik Akdeniz komedi ritmi, Alman disipliniyle birleşince ortaya eğreti duran bir güldürü çıkıyor. Orijinal dizinin hayranlarının Dudes‘u topa tutmasının yegane sebebi de bu: Seyirciye “Ben bu fıkrayı daha önce çok daha iyi anlatan birinden dinlemiştim” hissini vermesi.
Peki dizi tamamen zaman kaybı mı?
İşte ayrım burada başlıyor. Eğer orijinal diziyi hiç duymadıysanız, ortada tıkır tıkır işleyen zeki bir sistem var. Değişen cinsiyet rolleri, feminizm karşısında bocalayan erkek egosu ve orta yaşın getirdiği o acınası çırpınışlar, dünyanın her yerinde çalışan evrensel bir malzeme. Hiçbir karşılaştırma yapmadan izlediğinizde, Dudes hızlı akan, eğlenceli ve kendi içinde tutarlı bir hafta sonu çerezine dönüşüyor.
Sonuç: Garantili Ama Ruhsuz Bir Eğlence
Dudes, Netflix’in risk almaktan ne kadar korktuğunun ve yaratıcılığı nasıl algoritmaların emrine verdiğinin en somut kanıtlarından biri. Eğer 40’lı yaşların getirdiği bocalamalara ve erkeklik egosunun un ufak oluşuna gülmek istiyorsanız —ve İspanyol orijinalinden haberiniz yoksa— bu 8 bölümlük diziye şans verebilirsiniz.
Ancak o orijinal Akdeniz versiyonunu izlediyseniz, Almanların bu soğuk kopyasından uzak durun; zira aynı espriye ikinci kez, üstelik daha kötü bir aksanla gülmek zorunda değilsiniz.
