Edel Assanti, Londra | 5 Haziran – 14 Ağustos 2026
Edel Assanti, Dale Lewis’in Londra’ya dönüşünü şöyle duyurdu: “Sanatçının galeriyle dördüncü sergisi ve Londra’daki ilk solo gösterimi beş yılda.” Beş yıllık aradan sonra bu söylem kuru, nötr görünüyor. Ama tablolara bakınca, o beş yılın içinde ne kadar şey olduğunu anlıyorsunuz.
Lewis, büyük ölçekli figüratif resimleriyle — sınıf gerçekliğini, Doğu Londra’yı, Eski Ustaların kompozisyon şemalarıyla gündelik yaşamı iç içe geçiriyor — tanınmış bir ses. Ama bu sefer farklı. Sergi bülteni bunu açıkça söylüyor: çalışmalar, “sardonic wit” ve kara mizahla değil, samimi bir sadelikle yapılmış. Önceki çalışmalar bize bir karikatür sunardı; bu tablolar kendinden bahsediyor.
Konu: ölen büyükbabası, aile dostları, eski bir sevgilinin babası, Lewis’in kendisi. Her portre, özel olanı kamusal alanda var eden bir jest. Ve o jestlerin içinden tanıdık bir İngiltere çıkıyor: çılgın öfke, bezginlik, yılgınlık. Ama bu sefer içten bakılan bir İngiltere.
Öne çıkan iş Horizon (2025): Lewis şunu söylüyor bu tablo hakkında:
“Soyut bir manzara ya da ufuk çizgisi olarak da okunabilir — bireyler ya da gruplar, ölüler ya da diriler, organik madde olarak hepimiz o çizginin parçasıyız.”
Yani bu bir portre kataloğu değil, ortak bir yas. Bir ulusun, küçük insanların, görünmez hayatların eleği.
İllüzyonlar yitirilir. Ve bazen bu kaybın içinde asıl şey görünür hale gelir.
