Tarihsel hafıza tam olarak nerede biter; ulusal mitler, kurgular ve kolonyal anlatılar nerede başlar? Austin Martin White, Berlin’deki Capitain Petzel galerisinin tüm hacmine yayılan “The Lie, the Larp and the Lusophile” (Yalan, Canlandırma Oyunu ve Portekiz Sevdası) başlıklı solo sergisinde tam da bu belirsiz sınır çizgisini odağına alıyordu. 11 Eylül – 17 Ekim 2026 tarihleri arasında izleyiciyle buluşan seçkiyi gezdiğimizde; tarihsel bilginin kırılganlığını ve imgelerin kültürel kimliği nasıl biçimlendirdiğini malzeme odaklı, çarpıcı bir görsellikle sorguladığına tanık olduk.
White, serginin merkezine Brezilya Barok heykelinin efsanevi ismi Antônio Francisco Lisboa’yı —namıdiğer Aleijadinho’yu (1738–1814)— yerleştirmişti. Biyografisi tarihsel belgeler ile kulaktan kulağa yayılan efsaneler arasında gidip gelen Aleijadinho’nun portrelerinin ve Congonhas’taki Bom Jesus de Matosinhos Tapınağı için ürettiği peygamber heykellerinin, White’ın yüzeylerinde yeniden form kazandığını gördük. Galeride dolaşırken sanatçının bu anlatıyı kurarken Kuzeydoğu Brezilya’nın halk edebiyatını, siyasetini ve folklorunu ucuz kâğıtlara basılı ahşap baskılarla sokağa taşıyan literatura de cordel kitapçıklarının görsel mirasından da güçlü bir biçimde beslendiğini fark ettik.
Austin Martin White’ın çalışma pratiğini benzersiz kılan temel unsur, ele aldığı tarihsel çözünmeyi bizzat malzemenin kendi dokusunda üretmesiydi. Polietilen film, sinek teli, endüstriyel kauçuk, vinil ve sprey boyayı üst üste bindirerek oluşturduğu katmanlı yüzeyler; bilginin aktarılırken nasıl deforme olduğunu, filtrelendiğini ve parçalandığını gözlerimizin önüne seriyordu. Devasa boyutlu Surveying for a data center in Congonhas (2026) ya da pinocchio (Aleijadinho green portrait) gibi işlerin karşısına geçtiğimizde malzemenin, geçmişin üzerini örten ve onu yeniden kurgulayan medyanın ta kendisine dönüştüğünü deneyimledik.
