Anasayfa
Sokak
Zamanın ve Doğanın Melankolik Döngüsü: Pitzhanger Manor’da Clare Woods ve “Garden Without Seasons”

Zamanın ve Doğanın Melankolik Döngüsü: Pitzhanger Manor’da Clare Woods ve “Garden Without Seasons”

TowerLondra, Sokak1 hafta önce153 Tıklanmalar

Paylaş

Pandemi döneminde pencerelerin arkasına sıkışıp dünyaya cam bir prizmanın gerisinden bakarken, her gün suladığımız alelade bir salon bitkisinin ya da masadaki solan çiçeklerin ne kadar derin anlamlar taşıyabileceğini fark ettiniz mi? Çağdaş sanatın Birleşik Krallık’taki en güçlü figürlerinden Clare Woods, Londra’daki Pitzhanger Manor & Gallery’de açılacak yeni sergisi Garden Without Seasons ile bizi doğanın, zamanın akışının ve ölümün melankolik simyasıyla yüzleştiriyor. no-26 sanat radarında bu hafta, hızı yavaşlatan fırçaların hikayesi var.

Garden Without Seasons, Clare Woods’un son dört yılda ürettiği, 29 yeni ve yakın dönem çalışmasını bir araya getiriyor. Sanatçının alametifarikası olan o ıslak görünümlü yağlıboya tekniği, sergideki floranın ve natürmortların üzerinde adeta yaşayan, kıvrılan organik formlar oluşturuyor.

Modern fotoğrafçılığın yarattığı o baş döndürücü imaj bombardımanına karşı duran bu resimler, izleyiciyi durmaya, yavaşlamaya ve sahnelere çok daha detaylı bakmaya zorluyor. İlk eğitimini heykeltıraş olarak tamamlayan Woods, nesnelerin sadece formlarına değil, aralarında kalan boşluklara da odaklanıyor.

Camın Arkasındaki Dünya ve Yaşamla Ölüm Arasındaki İnce Çizgi

Sergideki birçok çalışma, pandemi döneminin o kolektif klostrofobisine, yani dünyaya pencerelerden bakma eylemine odaklanıyor. Cold Case (2025) tablosundaki cesur kırmızılar, Show All (2025) isimli eserde terk edilmiş bir binanın kafes pencerelerinden sızan kirli sarılar ve yeşiller, bakış açımızın tek boyutlu olmadığını kanıtlayan çok renkli prizmalar yaratıyor.

Serginin anıtsal başyapıtlarından biri olan Under The Dome (2024), Kew Gardens’taki Viktorya dönemi serası olan Temperate House’un koruma altına alınmış nadir ve nesli tükenmekte olan bitkileri aşağıdan yukarıya doğru bir perspektifle kadraja alıyor:

Tropikal bitkileri çevreleyen o devasa Viktorya dönemi cam tavanı, aslında yaşam ile ölüm arasındaki o son derece ince ve kırılgan çizgiyi temsil ediyor. Eğer o cam koruma olmasaydı, Birleşik Krallık’ın soğuk iklimi bu nadir türleri saniyeler içinde yok edebilirdi.

Islak Üzerine Islak: Tek Seanslık Resim Maratonu

Clare Woods’un üretim metodolojisi tam bir fiziksel performans ve adanmışlık gerektiriyor. Sanatçı, geniş stüdyo arşivinden seçtiği bir fotoğrafı önce bir çizgi çizimine dönüştürüyor; ardından bunu beyaz gesso ile astarlanmış alüminyum paneller üzerine aktarıyor. Boyama aşamasına geçtiğinde ise tamamen düz bir zeminde, wet on wet tekniğiyle çalışıyor. Renkleri doğrudan alüminyum panelin üzerinde karıştırarak, resmi tek bir uzun ve kesintisiz seansta, boya kurumadan bitiriyor.

Günün sonunda fırçasında kalan tüm artan boyaları ise kâğıtlar üzerine uyguluyor. Bu kâğıtlar daha sonra sanatçının kendi seçtiği renkli çerçevelere girecek olan, milimetrik kesim ve çizim süreçlerinden geçen karmaşık kolajlara (Örn: Collage for The Farewells, 2026) dönüşüyor.

Sanat Tarihi ve Edebi Kökler: Morandi’den George Orwell’a

Woods’un işleri, arkasında çok zengin bir sanat tarihi ve edebiyat geleneği barındırıyor:

Klasik Esintiler: Çiçeklerin yer aldığı vazolar Giorgio Morandi’nin kaplarını anımsatırken; natürmortlardaki melankolik tonlar Edouard Manet’nin ölüm döşeğindeyken çizdiği şakayıklara ve 17. yüzyıl Hollanda resimlerindeki memento mori (ölümü hatırla) geleneğine göz kırpıyor.
George Orwell ve 7 Gül Çalısı: Sanatçının en büyük ilham kaynaklarından biri de George Orwell’ın İkinci Dünya Savaşı sırasında yazdığı “As I Please” başlıklı köşe yazıları. Orwell, Avrupa yangın yeriyken kendi bahçesine diktiği 7 adet gül çalısından bahseder. Woods, Woolworth’s Roses (2023) tablosunda Orwell’ın o güllerini kapalı bir oda içindeki bir vazoda, taç yaprakları dökülürken resmediyor. Tıpkı Orwell’ın bahçesi gibi, bu çiçek aranjmanı da karanlık iç mekânı aydınlatan bir direniş odağına dönüşüyor.

Sir John Soane’un Evindeki Hayaletler

Serginin Sir John Soane (1753–1837) tarafından 1800’lerin başında tasarlanan tarihi Pitzhanger Manor binasında yapılması tesadüf değil. Soane’un ışık oyunlarıyla dolu benzersiz mimarisi, uzun süre önce bu dünyadan göçmüş olsa da onun görünmez mevcudiyetini her köşede hissettiriyor. Woods’un çiçeklerin geçiciliği ve hastane çıkışı kendisine gönderilen solmaya mahkûm geçmiş olsun çiçeklerinden ilham alan Nothing Permanent gibi işleri, bu tarihi malikanenin melankolik ruhuyla harika bir vizyoner ortaklık kuruyor.