Zamanın ve Dayanışmanın Dokunsal İzi: Exmouth Market’ta “Hand in Hand” Sergisinde Son Gün Heyecanı!
Londra’nın sanat rotasında bu sonbahar öncesinde kaçırılmaması gereken çok özel ve zamana karşı yarışan bir veda heyecanı yaşanıyor. Brezilyalı iki özgün sanatçı Thiago Barbalho ve Lidia Lisbôa’nın güçlerini birleştirdiği “Hand in Hand” (El Ele) sergisi, Exmouth Market’taki galeride yarın gerçekleşecek son günüyle izleyicilerine veda etmeye hazırlanıyor. Adını ve felsefesini Brezilyalı şair Carlos Drummond de Andrade’nin 1940 tarihli unutulmaz şiiri Mãos Dadas’tan alan bu seçki; kaçışçılığı bir kenara bırakıp şimdiki zamanın yakıcılığına, toplumsal dayanışmaya ve insan elinin dönüştürücü gücüne odaklanıyor. Maria do Carmo M. P. de Pontes küratörlüğünde şekillenen sergi, hem fiziksel hem de şiirsel anlamda mekanın her köşesini birbirine kenetlenmiş ellerle ve ortak üretim hissiyle sarıyor.
Şair ve sanatçı Thiago Barbalho, galeri mekanını kaplayan özel duvar resmi çalışmasında negatif alanları canlı bir sarıya boyayarak duvarda beyaz el siluetleri bırakıyor; böylece iç ile dış, ön ile arka plan arasındaki sınırları muazzam bir görsellikle bulanıklaştırıyor. Barbalho’nun parmakları birbirine dolanmış ön kol heykelleri farklı topluluklar arasındaki derin sevgiyi ve dayanışmayı simgelerken; yağlı boyadan akriliğe, renkli kalemden reçineye kadar pek çok farklı malzemeyi bir araya getirdiği devasa çizimlerinde de el figürleri başrolde yer alıyor. Sanatçının Lisbôa’nın estetiğiyle diyalog kuran dalgalı “kumul” çizimleri ise mekan içindeki ritmi ve akışkanlığı kusursuzca tamamlıyor.
Serginin diğer yarısını oluşturan Lidia Lisbôa ise son iki aydır galerinin stüdyosunda sürdürdüğü sanatçı rezidansının meyvelerini izleyiciye sunuyor. Londra’da elde ettiği terakota ve beyaz kil gibi hammaddelerin dokusunu kendi parmak baskısıyla şekillendirerek ünlü “termit tepeleri” serisini yeniden yorumlayan Lisbôa, aynı zamanda dokuma ve tekstil pratiğini büyüleyici bir boyuta taşıyor. Sanatçının Teats that Fed the World serisinden çıkan ve tavandan sarkan kırmızının en yoğun tonundaki tığ işi devasa heykeli, Louise Bourgeois’nın meşhur Maman örümcek heykellerine göz kırparak annelik, besleme ve kırılganlık temalarına derin bir katman ekliyor. Zincir benzeri desenlerin tekrarıyla ürettiği monokrom çizimleri ise heykeltıraşlık ve dokuma süreçlerini kavramsal olarak birbirine bağlıyor.
Geleneksel sanat eğitiminin ve çağdaş sanatın merkezi sayılan metropollerin dışında yetişip yolları São Paulo’da kesişen bu iki yetenekli sanatçı, el emeğini, ortak üretimi ve “şimdiki zamanı” kutsayan unutulmaz bir diyalog kuruyor. Malzemeleri zaman, mekanları ise insan dokunuşu olan bu büyüleyici sergiyi son anında yakalamak ve yaratıcı eylemin birlik olma halini bizzat tecrübe etmek isteyen tüm sanatseverler için yarın kapılarını son kez açacak olan bu buluşmayı kaçırmamak büyük önem taşıyor.
