ondra’nın galeri merkezlerinden Conduit Street’e doğru bakarken, önümüzdeki günlerde kapılarını açacak olan ve şimdiden sanat dünyasında derin bir yankı uyandıran bir yüzleşmeye şahitlik ediyoruz. Kürt-Iraklı sanatçı Hayv Kahraman, Pilar Corrias galerisindeki “What cannot be said will be wept” (Söylenemeyenler Gözyaşı Olup Akacak) başlıklı yeni solo sergisiyle, insanı toprağından, atasından, ekolojisinden ve beden hafızasından koparan o sistemik vahşeti tualin akışkan diline tercüme ediyor. Kahraman’ın bu sergisi, sadece politik bir sürgün hikâyesi değil; 2025 yılında Los Angeles’ta meydana gelen o büyük orman yangınlarında kendi evini kaybetmesiyle derinleşen ekolojik bir yasın ve yeryüzüyle yeniden bağ kurma arayışının sarsıcı bir görsel ayini.
Kahraman, modernitenin ve sömürgeci aklın insanlığa dayattığı en büyük illüzyonun “ayrılık” ve “kopuş” olduğunu savunuyor. Sanatçı, doğduğu topraklardan sistemik şiddet ve işgalle koparılmasının yarattığı ilk büyük kırılmanın ardından, şimdi çok daha sinsi bir ayrılığı deşifre ediyor: İnsanın kendi çevresinden, doğadan, insandan ve insan-ötesi varlıklardan koparılarak yapay bir yalnızlığa mahkûm edilmesi. Yeryüzünün bizim tarafımızda olmadığına dair o sömürgeci yanılsama, içimizdeki hayret etme yeteneğini ve hem bilinen hem de bilinmeyen dünyalarda rüya görme kapasitemizi törpülüyor. Kahraman’ın yeni tuvalleri, bu ihaneti bedenden silmek ve doğayla olan o unuttuğumuz bütünleşik ilişkiselliği yeniden hatırlamak adına birer hafıza mekânı olarak yükseliyor.
Yanan, kavrulan ve küle dönen bir dünyada yönünü suya; denizlere, nehirlere ve gözyaşlarına çeviren sanatçı, resmi didaktik bir araç olmaktan çıkarıp bir adanmışlık ve ibadet alanına dönüştürüyor. Tuvallerin yapım aşamasında malzemeyi doğrudan suyun içine batırarak kullandığı ebru benzeri mermerleme tekniği, serginin o rüya gibi ritüelistik karakterini inşa ediyor. Suyla hemhal olan, suyun içinde katmanlaşan boyalar, ruhun ve bastırılmış kederin yüzeye çıkabileceği akışkan bir şifa alanı yaratıyor. Kahraman bu resimlerde mutlak bir çözüm ya da sahte bir teselli aramıyor; aksine, izleyiciyi geçiciliği kabullenmeye ve nesiller boyu aktarılan o kadim ata mirası bilginin kollarına bırakmaya davet ediyor.
Tuvallerdeki bu akışkan felsefe, doğrudan Tasavvuf geleneğindeki o meşhur metaforla dirsek teması kuruyor: Tekilliğini ve egosunu kaybetmek için kendini devasa bir okyanusa bırakan tek bir su damlası. Zamanın ötesinde, sarmal ölümler ve yeniden doğumlar boyunca dönüp duran bir yağmur damlası gibi; önce göle karışan, sonra bir geyiğin bedeninden geçip bulutlara buharlaşan ve yeryüzüne her seferinde başkalaşarak geri dönen o su, Kahraman’ın tuvallerinde nesiller arası ve türler arası bağın zamansız taşıyıcısı oluyor. İplikler, boncuklar, tuzlu gözyaşları ve okyanus dalgaları, çizgisel zamanı tamamen reddeden kozmik bir ağın ilmekleri gibi tuale işleniyor. O boncuklaşan gözyaşı dizgileri, varoluşun ilahi kumaşındaki birbirine bağlı bağları hatırlatırken, iyileşmeden önce mutlaka o yası tutmamız gerektiğinin altını çiziyor.
İçinde bulunduğumuz bu çağın acılarına, sömürgeci tahakküme, iklim kaosuna ve türlerin yok oluşuna doğru eğilmek, aslında kendi kişisel kalp kırıklıklarımızın gezegenin içimizde yankılanan büyük yası olduğunu fark etmemizi sağlıyor. Hayv Kahraman’ın tuvallerinde uzanan o puslu ufuk çizgileri, zıtlıkların hiçbir uzlaşmaya varmadan, sadece bir arada var olabildiği tekinsiz sınırlar gibi duruyor. Bizi derin bir zamana, ekolojik bir uyanışa ve yeryüzünün bizi hiçbir zaman aslında dışarı itmediği gerçeğine açılan o uçsuz bucaksız genişliğe fırlatıyor. Pilar Corrias’ın duvarlarında birikecek olan bu gözyaşları, söylenemeyen her şeyin aslında toprağa ve suya ait olduğunu fısıldıyor.
Tarih: 5 Haziran – 5 Eylül 2026
