Metronun gürültülü raylarından Times Meydanı’nın neon hengamesine, New York denince akla ilk gelen şey ritmini asla kaybetmeyen o kesintisiz kalabalık olur. Fakat bu karmaşanın ardında, kaldırım taşlarına ve daracık apartman boşluklarına sıkışmış bütünüyle farklı bir his saklıdır: Devasa bir fiziksel yakınlığın tam ortasında filizlenen sessiz bir kopukluk. Erin Milez, New York’tan Seattle’a taşındıktan sonra geride bıraktığı bu metropolün hafızasını tuvaline taşırken, tam olarak bu kırılgan çizginin izini sürüyor.
Monya Rowe Gallery’de izleyiciyle buluşan Everything the Light Touches başlıklı sergi, kent yaşamının insanı hem içine çeken hem de kendi kabuğuna iten çelişkisini merkezine alıyor. Milez’in tuvallerinde George Tooker ve Jacob Lawrence gibi figüratif resmin ustalarının izlerini ya da 1930’ların Toplumsal Gerçekçi duvar resimlerinin o geometrik, heykelsi formlarını hissetmek mümkün. Ancak sanatçı, bu klasik mirası 21. yüzyıl insanının o çok tanıdık, ekranlara gömülü duyusal mesafesiyle yeniden örüyor.
Tablolardaki her bir kompozisyon, zamanın yavaşladığı sinematik birer kare gibi. A Giving Tree’de pembe çiçekli dalların altında yan yana duran iki figür, bir selamı dahi esirgeyen mahcup bir içe dönüklükle kendi dünyalarına çekilmiş durumda. Pick Your Plot eserinde, havlu atacak yerin kalmadığı bir plajın ortasında kendi içine bükülmüş tek bir kadının yalnızlığı göze çarpıyor. Subway tablosunda ise tıklım tıklım bir vagonun içinde, ellerindeki ekranların loş ışığına gömülmüş yolcular var. Omuz omuza durmalarına rağmen kimseden ses çıkmıyor; her yüzde garip, neredeyse meditatif bir sükûnet hakim.
Milez’in renk paletindeki bal sarısı, sıcak altın tonları ve dengeli kadraj arayışı, bu sıkıştırılmış alanlara şaşırtıcı bir dinginlik kazandırıyor. Kadrajların kenarlarından aniden kesilen yüzler ve yaprakların ardına gizlenmiş bakışlar ise tesadüf değil. Sanatçı, figürlerin kadraj dışına taşmasını, modern kent insanının aşırı uyarıcı bombardımanı karşısında geliştirdiği gayriihtiyari bir savunma refleksi olarak açıklıyor: Dünyaya tüm duyularıyla odaklanmaktan kaçınan, kendini korumaya almış bedenler.
Metropolün yıpratıcı temposunu altın rengi bir ışık huzmesiyle ehlileştiren Erin Milez, kalabalığın ortasındaki o görünmez duvarları tuhaf bir zarafetle görünür kılıyor. New York’taki Monya Rowe Gallery’de sergilenen çalışma, kent insanının kalabalıklar içinde kurduğu o sessiz adaları keşfetmek isteyenler için incelikli bir görsel anlatı sunuyor.
