The Modern Institute, Aird’s Lane · 16 May 2026 tarihine kadar
Sue Tompkins’in pratiğini yıllardır takip edenler bilir; onun sanatının mutlak kökeninde her zaman dil yatar. Kelimelerin nasıl inşa edildiği, sesin ve konuşmanın kişisel bir ifade aracı olarak nasıl büküldüğü, onun o bitmek bilmez araştırma alanıdır. Ancak The Modern Institute’un Aird’s Lane mekânına adım atıp “Love Ahead” sergisiyle yüzleştiğinizde, sizi alışık olduğunuz okunaklı metinlerden ziyade, kelimenin yavaşça eriyip bir bedene, bir dokuya dönüştüğü çok daha soyut ve sessiz bir alan karşılıyor.
Merkezin Hafızası: Cam Vitrinlerdeki Sesler
Mekânın kalbine yerleştirilen bir dizi cam vitrin, serginin kavramsal çapası görevini üstleniyor. Bu vitrinlerde Tompkins’in daktiloyla yazılmış metinleri, küçük resimleri ve performans notları bir arada sunuluyor. Gündelik hayattan koparılmış sohbet parçacıklarının ve sıradan ifadelerin sanatçı tarafından nasıl şiirsel bir biçimde yeniden düzenlendiğine, adeta kelimelerle nasıl oynandığına tanık oluyorsunuz. Özellikle sanatçının galeri bağlamındaki ilk canlı icralarından biri olan 2003 tarihli efsanevi ‘Country Grammar’ performansının metinlerini burada görmek; onun o durmak bilmez bilinç akışının, gözlemlerinin ve karalamalarının nasıl devasa bir arşive dönüştüğünü kanıtlıyor.
Tuvalde Eriyen Harfler: Dokunsal Bir Direniş
Vitrinlerden başınızı kaldırıp duvarlara yöneldiğinizde ise şaşırtıcı bir dönüşüm başlıyor. Tompkins’in son dönem işlerinde sıkça karşımıza çıkan o okunaklı kelimeler ve ifadeler, bu yeni seride yerini çok daha muğlak bir soyutlamaya bırakıyor. Ara tonların, formsuz şekillerin ve tuvalin üzerinde parlayan altın rengi şeritlerin hâkimiyeti altındayız artık.
Kelimeler, PVA tutkalı ve çeşitli yan malzemelerle yoğunlaştırılmış kalın impasto boya katmanlarının içinde adeta eriyip kayboluyor. Fırça yok; eserler doğrudan sanatçının elleriyle, fiziksel bir temasla şekillenmiş. Sürekli tekrar eden eğik çizgiler, diyagonaller ve çiçekleri ya da kozmik gök cisimlerini andıran o büyüleyici noktalar ve daireler… Tompkins boyayı paletinde değil, doğrudan tuvalin üzerinde karıştırarak son derece dinamik, anlık ton geçişleri yaratıyor. Tuvalin yüzeyi, sürekli bir düzenleme alanına dönüşüyor; her bir tablo, üst üste binen katmanların ve silip yeniden yazmaların izlerini bedensel bir hafıza gibi üzerinde taşıyor.
Performansın Sessiz Uzantısı
Açılış gününde bizzat sanatçı tarafından icra edilen ve sergiye adını veren Love Ahead performansının o görünmez yankısı, galerinin içinde hâlâ asılı duruyor. Duvarlardaki o yoğun, sezgisel ve bedensel fırça darbelerine baktıkça anlıyorsunuz ki; bu resimler aslında Tompkins’in canlı performanslarının sessiz birer uzantısı. Kelimelerin artık yetmediği yerde, onların barındırdığı duygusal ihtimaller boyayla, dokunuşla ve ritimle konuşmaya devam ediyor.
Bir metnin nasıl okunmaktan çıkıp hissedilen bir dokuya dönüştüğünü deneyimlemek isterseniz, bu şiirsel ve dokunsal sergiyi kaçırmayın. Mayıs ayının ortasına yaklaşırken, kelimelerin bu formsuz dansına tanıklık etmek için son günleriniz.
