Çağdaş figüratif resmin en çok tartışılan ve kışkırtıcı figürlerinden biri olan John Currin, Londra sanat sahnesine çarpıcı bir geri dönüş yapıyor. Sadie Coles HQ’nun, Ekim 2025’te taşındığı Savile Row’daki Georgian dönemine ait tarihi, altı katlı konutunda kapılarını açan “Opening Credits” (Açılış Jeneriği) başlıklı sergi, sanatçının galeriyle olan otuz yıllık köklü geçmişini de selamlıyor. Galerinin 1997 yılındaki açılış sergisinin başrolünde yer alan Currin, 4 Haziran – 12 Eylül 2026 tarihleri arasında izleyiciyle buluşan bu yeni seçkisinde, kendine has o alaycı, oyunbaz ve tekinsiz fırçasını bir kez daha sergiliyor.
Sergi, sanatçının yakın dönem üretimi olan orta boyutlarda iki yeni yağlıboya tabloyu ve yıkanmış kâğıt üzerine mürekkeple şekillenen beş çizimi temel alıyor. Currin, bu çalışmalarda 1970’lerin giyim kataloglarının popüler görsel dilinden ilham alarak kurguladığı abartılı fiziki özelliklere sahip kadın figürlerini, Poussin ve Watteau’yu anımsatan bezemeli Arkadya manzaralarına yerleştiriyor. Çiftler ve üçlü gruplar hâlinde poz veren bu figürler, alışılagelmiş ticari katalog estetiğinden sıyrılarak klasik peyzajın pastoral sessizliğine sızıyor. Sanatçı bu sahneleri, bugünün gerçekliğinden kaçıp sığınılacak nostaljik bir liman olarak değil, aksine geçmişe derin bir özlem duyan ama bir o kadar da çarpıtılmış, kayıp bir altın çağ eleştirisi olarak inşa ediyor.
Currin’i çağdaş sanatta benzersiz kılan en büyük maharet, Rönesans resminin yüksek estetiği ile erotika ve popüler kültürün aşağı damarları arasındaki gerilimi büyük bir pürüzsüzlükle tuvale aktarabilmesidir. Kumaşın ten üzerindeki gerilimi, yüzeye homojen bir şekilde yayılan ışık ve saçın yumuşaklığı gibi klasik teknik unsurlar kusursuz bir virtüözlükle işlenirken, sahnelerin bütünü adeta bir çocuğun geçmişi yanlış hatırlamasından doğan bir huzursuzluk barındırıyor. Klasik güzellik algısının kişisel fetişlerle bu denli pervasızca çarpıştırılması, izleyiciyi didaktik bir sanat tarihi okumasından uzaklaştırıp, kurgulanmış hafızanın tekinsiz sınırlarına doğru itiyor. Bir uygarlığın çocukluk evresi olarak kabul gören Arkadya miti, Currin’in fırçasında nostaljinin ve yapay kolektif belleğin masaya yatırıldığı entelektüel bir hesaplaşma zeminine dönüşüyor.
Resim tekniğinin sınırlarını zorlarken izleyicinin konfor alanını sabote etmeyi de ihmal etmeyen bu seçki, güzel bir resim ile rahatsız edici bir içeriğin aynı yüzeyde nasıl kusursuzca var olabileceğini kanıtlıyor. Sanatçının günlük eskizlerinin de eşlik ettiği “Opening Credits”, Currin’i sevin ya da sevmeyin, çağdaş figüratif sanatta “İyi resim ne işe yarar?” sorusunu en keskin haliyle sormayı sürdürücü nitelikte. Londra’nın merkezindeki 17 Savile Row adresinde eylül ortasına kadar sürecek olan bu deneyim, provokasyonu derin bir düşünsel katmanla birleştirerek, estetik haz ile zihinsel huzursuzluk arasında salınan sarsıcı bir seyir vaat ediyor.
