Kulaklıklarımızı takıyor, janrların katı sınırlarını tamamen eriten, şiir ile cazın tekinsiz ve büyüleyici ittifakına doğru bir yolculuğa çıkıyoruz. Grammy adaylığı bulunan muazzam çıkış albümüyle modern müzik dünyasının en güçlü blues şairlerinden biri olduğunu kanıtlayan aja monet -sanatçı, tarzı gereği isminde, albüm ve şarkı başlıklarında büyük harf kullanmayı kasten reddediyor-, yepyeni albümü the color of rain ile karşımızda. Monet, bu yeni çalışmasında sınırları belirsiz çok boyutlu bir müzikal canavar yaratarak, şiirsel akışını estetik bir zirveye taşıyor.
Brooklyn çıkışlı bu söz büyücüsü; albümün altyapısını canlandırmak için kalıpların dışına çıkan avangart caz müzisyenlerini trompetçi Ambrose Akinmusire, saksafoncu Josh Johnson ve Chicago’nun ilerici hip-hop figürlerini Vic Mensa, Mick Jenkins bir araya getirmiş. Sonuç; monet’nin huzursuz, değişken ve deha ürünü ruhuyla ateşlenen, her an şekil değiştiren bir kolektif manifesto.
Zıt Kutupların Ses Duvarı: Tualden Sese Sızan İmgeler
Albümdeki müzikal modlar ya sinsice arkasından yaklaşıyor ya da doğrudan yüzünüze sert bir tokat gibi çarpıyor. Albümün satır aralarında öne çıkan o çok katmanlı duraklar ise şöyle:
-
say it with your chest: Albümün açılışını yapan bu parça, ambient cazın akışkan dalgaları arasında monet’nin ses tonunu belirliyor. Abartılı numaralar veya hesaplanmış tavırlar yok; sadece dinlenmesi ve itaat edilmesi gereken yoğun ama telaşsız bir ses bizi karşılıyor.
-
hollywierd: Gergin bir sentetizör cızırtısı ve havai fişek patlamalarını andıran ritimlerin üzerinde, kentsel ve çevresel bir kıyamet senaryosu yazılıyor. Parça, Afrofütürist yazar Octavia Butler’ın iklim krizine dair o kahramanca vizyonlarına açık bir selam gönderiyor.
-
for the Congo: Ritmi ve momentumu kaybetmeden minimalistleşen bu şarkıda, kişisel olanla jeopolitik olan mükemmel bir biçimde iç içe geçiyor. Monet’ye yalnızca çok katmanlı, Afro-merkezli ve poliritmik perküsyonlar eşlik ediyor.
-
I came to the poem: Kelimelerin o aşkın ve dönüştürücü gücünü incelerken, altyapı tamamen çıplaklaşıyor ve monet’ye sadece eski usul bir daktilonun mekanik tıklamaları eşlik ediyor. Fikirler, ister minimalist ister kaotik bir düzen olsun, müzikle her daim organik bir uyum yakalıyor.
Kız Kardeşlik ve İşçi Sınıfı Müzisyenleri
Albüm, toplumsal çığlıkların yanında son derece mahrem ve duygusal bağlara da geniş bir konfor alanı açıyor. Ganavya ve Brandee Younger’ın konuk vokal olarak yer aldığı son derece zarif to sister parçasında kız kardeşlik bağını kutsayan monet, iddiasını şu güçlü cümleyle mühürlüyor:
“Hayatında bir kez bile ‘kız kardeş’ kelimesini telaffuz etmemiş bir ağza asla güvenmem.”
Sanatçı, kendisiyle aynı cephede savaşan yoldaşlarına, yani working class musicians takımına da el çırpmalarıyla yürüyen, funky bir caz ritmiyle selam gönderiyor. Müziğin politikayı aşarak ruhun yarasını saran bir merhem olduğunu hatırlatan parça, bağımsız sanatçıların belini büken günlük masraflara ve ekonomik adaletsizliğe değinerek “Kira çok yüksek!” çığlıklarıyla, adeta toplumsal bir protestoyla sona eriyor.
Albümün sonuna doğru, every media minute parçasında o insani yorgunluğu ve bıkkınlığı –“Protesto etmekten yoruldum”- dürüstçe itiraf eden şair, kapanışı indigo ile bütünüyle spiritüel bir tonda yapıyor. Bu son parça, bizi şükran dolu bir dua gibi çevreleyen sıcak bir ses banyosu. the color of rain, kuru bir politik polemik olmanın çok ötesine geçerek, bir sanatçının kendi dehasından hem ideolojik bir mesajı hem de saf müziği nasıl aynı anda süzebileceğini gösteren, 2026’nın en nitelikli işlerinden biri.
