Gerçekten “Her Neyse”ye: MEYER*KAINER’de Ei Arakawa-Nash ve Gerçeğin Manipülasyonu

Bir harfin yerini değiştirmek, tüm dünyanın anlamını altüst etmeye yeter mi? Ya da bir performansın, tıpkı bir insan gibi doğum haritası, karakteri ve duyguları olabilir mi? Bu yıl Venedik Bienali’nde Japonya’yı temsil eden Ei Arakawa-Nash, Viyana’nın köklü galerilerinden MEYER*KAINER’deki yeni sergisinde bizi gerçeğin, kimliğin ve sanatsal pratiklerin sınırlarını esneten tekersiz bir zihin oyununa davet ediyor.

MEYER*KAINER, bu yaz döneminde iki vizyoner sanatçının kavramsal dilini yan yana getirerek kurumsallaşmış sanat pratiklerini yapıbozuma uğratıyor. Serginin arka planında, 1980’lerden bu yana sanat dünyasında negatif diyalektik ve gerçekliğin manipülasyonu üzerine çalışan Heimo Zobernig’in yöntemleri ile Ei Arakawa-Nash’in performatif enstalasyonları kesişiyor. Her iki isim de izleyiciye hazır ve net bir mesaj vermek yerine, sürecin kendisini ve kurumların bağlamını sorgulayan işler üretiyor.

Heimo Zobernig ve REAL / EGAL Çelişkisi

Sergideki kavramsal hattı anlamak için öncelikle Zobernig’in dile ve tipografiye olan yaklaşımına bakmak gerekiyor. Sanatçı, modernizmin ikonik yazı tipi olan Helvetica’yı kullanarak kelimelerin ve formların tarafsızlığını test ediyor. Katı geometrik şekillerle tuvale işlenen REAL kelimesi, renklerin ve katmanların genişlemesiyle yavaş yavaş EGAL kelimesine dönüşüyor.

Kelimeler tuval üzerinde iç içe geçtikçe anlam tamamen nötrleşiyor ve geriye çözülmesi gereken karmaşık bir bulmaca kalıyor. Zobernig, dünyanın bize sunduğu mutlak gerçek illüzyonunu, dilin ve biçimin esnekliğiyle bir tür keyfiyete mahkûm ediyor.

Ei Arakawa-Nash: Başkalarının Kimliğine Bürünmek

Kendisi doğrudan resim üretmeyen Ei Arakawa-Nash ise bu açığı kapatmak için sürekli diğer sanatçıların işlerine, tarihe ve farklı kimliklere yaslanıyor. Bu durum onun pratiğinde benzersiz bir kopyalama ve çoğaltma estetiği yaratıyor.

Cologne of the Maghreb (Bodyphilia Song) (2016): Sanatçının sergiye adını veren bu LED yerleştirmesi, Kölnlü ressam Michael Buthe’nin 1979 tarihli isimsiz bir tablosuna dayanıyor. Arakawa-Nash, Buthe’nin işiyle kurduğu güçlü kimlik bağını, şarkı söyleyen ışıklı bir LED enstalasyonuna dönüştürüyor. Hassan Hakmoun’un bestelediği, Bambara dilinde ve İngilizce vokaller barındıran bu iş, beden politikasını ve aidiyeti ışık ritimleriyle deşiyor.

Performanslar Nasıl Düşünür ve Hisseder?

Arakawa-Nash’in sergideki bir diğer sarsıcı işi olan Performance People ise performans sanatına tamamen sıra dışı bir alternatif yorum getiriyor.

Sanatçı, Amerikalı multimedya sanatçısı Tony Conrad’ın 1973 yılında New York’ta gerçekleştirdiği meşhur “7630 Sukiyaki” performansını kelimenin tam anlamıyla canlı bir insan olarak kabul ediyor.

Performansın gerçekleştiği tam saat ve koordinatları baz alarak, astrolog Sarah Chow iş birliğiyle bu sanatsal eylemin astrolojik doğum haritasını çıkarıyor. LED paneller üzerinde görselleşen bu psikolojik ve kozmik analiz, akıllara şu tekinsiz soruyu bırakıyor: Performansların kendi karakterleri, huyları ve hafızaları var mıdır?

Cologne of the Maghreb (Bodyphilia Song), geleneksel resmi teknolojiyle, uçucu performansları ise astrolojik ve işitsel kanıtlarla sabitleyen, izleyicinin aktif zihinsel emeğini talep eden rafine bir sergi. Temmuz sonuna kadar Viyana’da olacak no-26 okurlarının, Eschenbachgasse’deki bu entelektüel oyun alanını kaçırmamalarını öneririz.

Sergi: Cologne of the Maghreb (Bodyphilia Song)

Sanatçılar: Ei Arakawa-Nash (Heimo Zobernig diyaloguyla)

Mekân: MEYER*KAINER (Viyana)

Tarih: 31 Temmuz 2026 tarihine kadar