Mülkiyet, aidiyet ve hafıza gibi olguların katı tanımlarını sarsan, sömürgeci geçmişten bürokrasinin soğuk çarklarına, kuir varoluştan zorunlu göçün yarattığı nesiller arası boşluklara uzanan derinlikli bir hesaplaşma, bugünlerde Berlin sanat sahnesinin odak noktalarından birini oluşturuyor. Galerie Anton Janizewski, küratörlüğünü Sebastian Peter’ın üstlendiği “all we have – not even ours” başlıklı dört kişilik karma sergiyi ağırlıyor. 27 Haziran’da kapılarını açan ve 25 Temmuz 2026 tarihinde nihayete erecek olan bu seçki, ziyaretçilerini ağırlamak için son iki haftalık viraja girmiş durumda. Sergi, adından itibaren mülkiyet illüzyonunu ve belleğin geçiciliğini masaya yatırırken; Sarah Ama Duah, Tamer El Said, Gail Foley ve Ana Korkia’nın mahrem aile arşivlerini dönüştürerek ortak bir yas ve direniş estetiği inşa ediyor.
Sergi mekanında bizi ilk olarak, tekstil ve form ilişkisini kimlik katmanlarını deşen politik birer enstrümana dönüştüren Sarah Ama Duah’ın üretimi karşılıyor. 1989 Bremen doğumlu olan, Hamburg’daki moda tasarımı eğitiminin ardından Berlin Sanat Üniversitesi’nde (UdK) Jimmy Robert’ın öğrencisi olarak mezuniyetini tamamlayan Duah, geçtiğimiz yıl kazandığı Wolfram Beck Heykel Ödülü ile adından söz ettirmişti. Sanatçının sergideki “Black and White makes Grey” adlı değişken boyutlu enstalasyonu, kumaşın ve malzemenin hafızasını arşivsel anlatılarla buluşturuyor. Moda geçmişinden gelen malzeme bilgisini heykelin mekânsal diliyle harmanlayan Duah, toplumsal normların ve melez kimliklerin yarattığı gri alanları formların eğretiliği üzerinden görünür kılıyor.
Hafızanın korunması ve imgenin uçuculuğu arasındaki tezat, Gail Foley’nin “Montgomery Ward” serisinde çok daha dokunsal ve kırılgan bir düzleme taşınıyor. 1998 ABD doğumlu olan ve CalArts’ta yüksek lisans eğitimini sürdüren yazar ve sanatçı Foley, malzeme deneyselliğiyle dikkat çeken bir yapı söküm gerçekleştiriyor. Bilgisayar kâğıdına basılmış fotoğraf çıktılarını balmumuyla kaplayarak çam ağacı blokları üzerine monte eden sanatçı, dijital çağın efemeral doğası ile balmumunun koruyucu, adeta mumyalayıcı karakterini çarpıştırıyor. Foley’nin yüzeyleri, anıların zamanla nasıl katılaştığını ve birer fosile dönüştüğünü gösteren sismografik birer kayıt niteliğinde.
Göçün ve yerinden edilmenin yarattığı nesiller arası travma ise serginin en naif ve lirik katmanını oluşturan Ana Korkia’nın yerleştirmesinde cisimleşiyor. 2003 Tiflis doğumlu olan ve Kunstakademie Düsseldorf’ta Ellen Gallagher’ın sınıfında üretimlerine devam eden Korkia, “In Case I Return” başlıklı duvar enstalasyonuyla aidiyet arayışını sorguluyor. Keten, karton, seramik ve balmumu gibi hassas malzemeleri, eski gümüş jelatin baskı fotoğraflar ve kurşun kalem çizimlerle bir araya getiren sanatçı, vatanından koparılmanın açtığı gedikleri inceliyor. Malzemelerin pürüzlü ve narin yapısı, geri dönme umudunun kırılganlığını ve geçmişin kokusunu galeri duvarına asılı bırakan şiirsel bir hafıza haritasına dönüştürüyor.
Seçki, Kahire doğumlu ödüllü sinemacı Tamer El Said’in “Borrowing a Family Album” (2023) isimli 16 dakikalık tek kanallı video yerleştirmesi ve ona eşlik eden hatıra defterleriyle zamansal bir derinlik kazanıyor. Berlin ve Kahire arasında yaşayan El Said, hareketli imgenin ve ses tasarımının gücünü kullanarak bir ailenin yok olan, parçalanan hafızasını bir hayalet gibi odanın ortasında askıda bırakıyor. Siyah-beyaz akan görüntüler, izleyiciyi kişisel bir albümü ödünç almanın etik ve duygusal sınırlarını düşünmeye zorluyor.
Kolektif kederi ucuz bir ajitasyona kaçmadan, arşivlerin çıplak ve dürüst diliyle aktaran bu sergiyi deneyimlemek için zaman payı hızla daralıyor. Galerie Anton Janizewski’nin ev sahipliği yaptığı bu puslu hafıza koridorunda yürümek, Tamer El Said’in videosunun ritmine kapılmak ve Ana Korkia’nın eski fotoğraflarındaki o narin sızıyı hissetmek için 25 Temmuz’a kadar vaktiniz var; cebimizdeki hatıraların bile aslında bize ait olmadığını hatırlatan bu olgun yaz sergisini kaçırmamak için ziyaretinizi planlamakta acele edin.
