“Esto Perpetua” Sergisi Venice in Peril Fund İş Birliğiyle Davies Street Gallery’de

Latince köklü bir temenni: “Esto Perpetua” – Sonsuz olsun, daimi kalsın. Ancak söz konusu Venedik olduğunda bu daimiyet, hiçbir zaman donmuş, heykelimsi bir durağanlık anlamına gelmedi. Aksine bu eşsiz coğrafya; suyun, tuzun ve kaçınılmaz olarak zamanın amansız aşındırıcılığı karşısında durmaksızın bükülerek, biçim değiştirerek ve adapte olarak hayatta kaldı. Şehri korumak, onu geçmişin koridorlarında olduğu gibi sabitlemek değil; akışkanlığa, esnemeye ve değişime izin vererek var kılmak demek. Venice in Peril Fund iş birliğiyle Londra’daki Davies Street Gallery’de sanatseverlerle buluşan aynı isimli sergi, Venedik’i turistik bir anıt gibi kutsamak yerine, onun sürekli tehdit altında olan ama bir o kadar da inatçı varoluş mekanizmasını altı çağdaş sanatçının gözünden masaya yatırıyor.

Zamanın Aşındırdığı Yüzeyler ve Katmanlı Formlar

Sergileme kurgusu, Tiina Itkonen’in San Michele mezarlığının duvarını kadraja aldığı 2011 tarihli çarpıcı bir fotoğrafla açılıyor. Bu durgun ve melankolik imge, sergideki diğer sanatçıların maddeye, jeste ve kolektif hafızaya yönelik görsel müdahalelerinin de çıkış noktası.

Toby Christian, boyalı ahşap yüzeyler üzerine tebeşir ve mermer tozlarının izlerini düşürürken, zamanla pürüzleşmiş, adeta buharlaşmış ama yine de orada kalmayı başarmış o rüzgarlı yüzey algısını araştırıyor. Coco Crampton ise seramik formlarında Venedik mimarisinin o yüzyıllara yayılan narin ama dirençli katmanlarını somutlaştırıyor; kırılganlıkla kalıcılık arasında muazzam bir estetik denge kuruyor.

Kuşaklar Arası Bir Akış: Zanaat ve Sinemasal Bellek

Sergide zanaat, sadece bir üretim pratiği değil, kuşaktan kuşağa aktarılan canlı bir hafıza enstrümanı olarak konumlanıyor. Leonardo Frigo, 17. yüzyılın efsanevi haritacısı Vincenzo Coronelli’nin kadim metodolojilerini yeniden aktive ederek ellerden ellere geçen o köklü coğrafi bilgiyi nesneye işliyor. Öte yandan Domitilla Harding ve Massimo Nordio, dünyaca ünlü Murano cam geleneğini körü körüne bir tekrarla sürdürmek yerine, onu bugünün estetik sorularıyla yeniden üretiyorlar. Aynı kadim el becerisi, bu kez tamamen farklı ve çağdaş bir varoluşsal sorunun peşine düşüyor.

“Venedik’i korumak, onu geçmişin estetik bir illüzyonu olarak hapsetmek değil; suyun, tuzun ve zamanın ritmine ayak uydurarak bükülmesine ve dönüşmesine izin vermektir.”

Sergide kentin sinemasal hafızası da bu estetik kazıya dahil oluyor. Carolyn Barker-Mill’in arşivinden çıkan ikonik bir görsel, sinema tarihinin kült yapıtlarından Don’t Look Now filmindeki Donald Sutherland’i Venedik’in o meşhur, puslu ve gizemli atmosferinde gösteriyor. Bir film karesi, bir şehir panoraması, bastırılamayan bir korku ve zamansız bir tutku, serginin o katmanlı yapısında birbirine eklemleniyor.

“Esto Perpetua”, Venedik’i romantik bir çöküş anlatısı olarak romantize etmiyor. Sergi, doğanın amansız elementlerine rağmen, zanaatın inatçılığı ve insanların elleriyle hayatta tutulan dinamik bir organizmanın yaşayan portresini çiziyor. 45 Davies Street adresinde Londra sanat sahnesine derinlikli bir perspektif sunan bu seçki, suyun ve zamanın ötesine geçmeyi başaran o kolektif iradeyi selamlıyor.