Londra merkezli Amerikalı sanatçı Gray Wielebinski’nin (d. 1991, Dallas), NICOLETTI bünyesindeki kişisel sergisi “Bring Me Men”, erkeklik kavramının kültürel kodlarını, çelişkilerini ve performans biçimlerini tekensiz bir estetikle masaya yatırıyor. Frieze London 2025’teki güçlü sunumunun ardından gelen ve London Gallery Weekend 2026 resmi programında da öne çıkan seçki, izleyiciyi toplumsal cinsiyet rolleri ile kurumsal baskıların kesişim noktasına fırlatıyor. Yarın sona erecek olan sergi, parlak reklam estetiği ile mahrem nesneleri yan yana getirerek akışkan bir hafıza laboratuvarı inşa ediyor.
Sergi, adını ve kavramsal çıkış noktasını, Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri Akademisi’nin cephesinde uzun yıllar boyunca asılı kalan tarihi bir ibareden alıyor: “Bring Me Men” (Bana Erkekleri Getirin). Sanatçının babasının da 1970’lerde askeri eğitim aldığı bu akademideki tabela, kurumda patlak veren büyük bir suiistimal ve taciz skandalının ardından 2023 yılında apar topar yerinden sökülmüştü. Wielebinski, bu eril ve militarist sloganı NICOLETTI’nin giriş kapısının üzerine yeniden yerleştirerek serginin ana sorusunu daha en baştan yöneltiyor: Erkek kimdir, nasıl erkek olunur ve bu durum hangi kurumsal ya da duygusal rejimlerle ayakta tutulur?
“Wielebinski, askeri nizamın katı rasyonelliği ile gençlik odalarının gizli, kalıplara sığmayan arzuları arasındaki o tekinsiz gerilimi, nesnelerin hafızası üzerinden görünür kılıyor.”
Ergen Dolapları ve Tüketim Kültürünün “Camp” İkonları
Sanatçı bu çetrefilli soruları; kutular, alışveriş çantaları, spor aksesuarları, cetveller, deri ve lateks eldivenler ile basılı yayın fragmanlarından oluşan bir dizi heykelsi asamblaj aracılığıyla tartışmaya açıyor. Yapıtlar; biriktirme, alıntılama ve yerinden etme stratejilerini ön plana çıkararak ergenlik dönemindeki gençlerin yatak odalarını veya süslenmiş okul dolaplarını çağrıştırıyor. Burası, kimliğin toplumsal bağlar, ana akım dışı tutkular ve geleneksel normların sınırları dışındaki bastırılmış yakınlıklara yönelik yasaklar arasında sıkışarak şekillendiği o kırılgan dönemin estetik birer aynasıdır. Bireyselleşme süreci; popüler sporcu (jock), oğul, aşık ya da kaybeden gibi toplumsal olarak kodlanmış rollerin kabulü, reddi veya performatif olarak yeniden icat edilmesiyle ilerler.
Sergide öne çıkan iki boyutlu kolajlar ise beyaz Amerikan maskülenliğinin idealize edilmiş temsillerini hedef alıyor. Wielebinski’nin pratiğinde sıkça karşımıza çıkan Abercrombie & Fitch alışveriş çantaları, bu sergide radikal bir biçimde parçalanarak haç şeklindeki özel çerçevelerin içine yerleştiriliyor. Tüketim kültürünün kusursuz erkeklik idealleri üretme misyonunu deşifre eden bu işler, markalaşmayı adeta camp ve yarı-dinsel birer ikona dönüştürüyor. Kimlik, hem arzulanan hem de bireyi denetleyen tüketim imgeleriyle harmanlanıyor.
Mekânsal Koreografi: Atölyeden Dikizci Banyoya
Mekânın yerleşimi, serginin kavramsal katmanlarını fiziksel birer deneyime dönüştürüyor. Ana galeri salonu, ahşap ayaklıklar üzerine gerilmiş kalaslar ve yerlere saçılmış cetvellerle bitmemiş bir üretim sürecini, yani bir atölyeyi çağrıştırıyor. Arka oda ise duvarlara monte edilmiş ahşap çekmeceler ve yerdeki depolama kutularıyla bir yatak odasının mahremiyetini hissettiriyor.
En sıra dışı müdahale ise galerinin kapatılan banyosunda karşımıza çıkıyor. İki kanallı bir koku ve ses laboratuvarına dönüştürülen bu kapalı alanda, kokunun bir kanalı tamamen bedensel salgıları ve maskülen vücut kokularını yayarken, diğer kanalı sınıfsal statüyü simgeleyen lüks aromalar üretiyor. Elektrikli bir otobüs motorunun kesintisiz uğultusunun eşlik ettiği bu tekinsiz alana, galerinin duvarına açılan iki küçük dikiz deliğinden bakılabiliyor; bu durum izleyiciyi dikizcilik ile dışlanmışlık arasında tekinsiz bir eşikte asılı bırakıyor.
Wielebinski’nin daha önce Londra ICA’daki sergisinde sığınaklar üzerinden başlattığı kamusal/özel alan sorgulaması, Bring Me Men ile tepe noktasına ulaşıyor. Parlak ticari görseller ile gündelik, sıradan malzemelerin yan yana gelişi, kamusal ile özel arasındaki sınırları eritiyor. Anlamın kesin bir sonuçtan ziyade serbest çağrışımlar üzerinden genişlediği bu benzersiz sergi, maskülenliğin tekrar ve toplumsal denetim mekanizmalarıyla durmaksızın inşa edilen, kırılgan ve istikrarsız bir kurgu olduğunu ilan ediyor.
