Elizabeth Xi Bauer, 7 Haziran 2026 tarihine kadar devam edecek olan Abraham Kritzman’ın solo sergisi “Palms and Smoke” ile bizi porselen, tuval ve döküm metalin iç içe geçtiği zamansız bir ritüele davet ediyor. Bu sergi, Kritzman’ın pratiğindeki tüm disiplinlerin —resim, heykel ve seramik— ilk kez bu kadar kapsamlı bir mekânsal çerçevede bir araya gelmesi açısından oldukça kritik.
Kritzman’ın resimlerine yakından baktığınızda, ölçeğin küçüklüğüne tezat oluşturan devasa bir derinlik hissiyle karşılaşıyorsunuz. Sanatçı; yağlı boya ve pastel katmanlarını üst üste binmiş düzlemler halinde inşa ederek yüzeyin dokunsallığını en üst seviyeye taşıyor. Bu küçük boyutlu işlerde Veronese’nin tablolarındaki o tuhaf samimiyetin izlerini sürmek mümkün. Serinin tamamında hakim olan canlı kırmızı motif ise, sergiye görsel bir süreklilik ve ritim katıyor. Kritzman, bu figürlerin belirli bir çağa veya kimliğe hapsolmasını reddediyor; onları yüzyıl sonra bakacak birinin de bağ kurabileceği zamansız birer psikolojik özne olarak kurguluyor.
Sanatçının seramik çalışmaları, sergiye ismini veren o dumanlı atmosferin asıl kaynağı. Krom, bakır, titanyum ve çinko gibi metal oksitlerin kullanıldığı fırınlama süreci, eserlerin yüzeyinde eterik ve kimyasal bir dönüşüm yaratıyor. Ateşin ve kimyasal reaksiyonun birer fırça darbesine dönüştüğü bu parçalar, galerinin merkezindeki büyük mavi dokulu tabloyla mekânsal bir diyaloğa giriyor. Kritzman için bu süreç, referans fotoğraflardan ziyade bellek ve hayal gücünden süzülen bir form verme eylemi.
Heykel tarafında ise sanatçı, bugüne kadarki en büyük alçı işlerini (yaklaşık 120 cm) görücüye çıkarıyor. Bu devasa alçı formların bir kısmı, ilk kez The Foundry‘de alüminyuma dökülerek Kritzman’ın pratiğinde yeni bir sayfa açmış. Heykellerin sergilendiği kaideler ve tabloları çevreleyen keskin açılı siyah ahşap çerçeveler, sanatı mimariyle bütünleştiren birer yapı gibi çalışıyor. Bizans ikon çerçevelerinden ilham alan bu tasarım tercihi, işlere sadece estetik bir sınır çizmekle kalmıyor, onlara galerinin içinde kendi yerini tanımlayan yapısal bir otorite kazandırıyor.
Kritzman, son dönem üretimlerinde bu hayali figürler aracılığıyla queer kimlik ve duygu durumlarını da incelikli bir şekilde işliyor. Ancak bu, doğrudan biyografik bir anlatıdan ziyade, yansımacı bir zihin halinin dışavurumu olarak karşımıza çıkıyor. Sanatçının stüdyo rezidansı sırasında geliştirdiği bu çok katmanlı metodoloji, izleyiciyi malzeme, form ve algı arasındaki o akışkan koreografide kaybolmaya davet ediyor.
