Maddenin katı kuralları çözülmeye başladığında, mimari kendi ağırlığını kaybedip sadece ışık ve gölgeden ibaret bir sığınağa dönüştüğünde geriye ne kalır? Resim, metalik çizim ve kömürün sınırlarında gezinen “Antechamber” sergisi, izleyiciyi tam olarak bu geçiş alanına, algının tekinsiz ve büyüleyici bir eşiğine davet ediyor. Londra’nın dinamik sanat duraklarından Cob Gallery, Elli Antoniou ve Jamiu Agboke’nin yeni üretimlerini mistik ve duyusal bir diyalogda buluşturuyor.
İki Kat, İki Kozmos: Yukarıda Hava, Aşağıda Yeraltı
Sergi, galerinin mimari olarak birbirinden ayrılan iki katını, birbirini yerçekimsel bir kuvvetle çeken iki farklı atmosferik durum olarak kurguluyor. Mekânsal yerleşim, düz bir sergileme düzenindense evrenin katmanlarını taklit eden yaşayan bir denge oyunu gibi işliyor:
-
Üst Kat (Jamiu Agboke): Yüzeyin üzerindeki enerjileri; ışığı, hava durumunu, gelgit hareketlerini ve yön bulmanın o istikrarsız, akışkan koşullarını keşfe çıkıyor.
-
Alt Kat (Elli Antoniou): Maddenin zarının altına sızıyor. Malzemenin içinden yüzeye doğru sızan yeraltı ve bedensel kuvvetlerin izini sürüyor.
Jamiu Agboke: Yoruba Kozmolojisi ve Gelgitlerin Resmi
Jamiu Agboke için resim yapmak, dünyayı dışarıdan betimlemek değil, onunla derin bir uyumlanma sürecine girmek anlamına geliyor. Sanatçının pratiği, Yoruba kozmolojik düşüncesinden ve Ifá kehanet geleneğinin ilişkisel mantığından derin izler taşıyor. Agboke için anlam; katı formüllerle inşa edilmiyor, aksine hizalanma, tekrar ve bedensel dikkat sayesinde zamanla tuvalin yüzeyinde kendiliğinden açığa çıkıyor.
-
Bearing (Yönlenme / Taşıma): Sanatçının bu önemli çalışmasında deniz, klasik bir manzara resmi nesnesi olmaktan çıkıp tamamen atmosferik bir koşula dönüşüyor. Burası bir teslimiyet, taşınma ve durmaksızın dönüşme alanı. Ufuk çizgileri bir anlığına belirip tekrar ışığın içinde eriyor.
-
Bakır ve Alüminyumun Direnişi: Agboke, bakır ve alüminyum yüzeylerle çalışırken malzemenin kendi iç mantığına kulak veriyor. Bu metalik yüzeyler ışığı yansıtırken ya da opaklaşırken, görüntüyü izleyiciye tamamen açmak yerine onu seçici bir şekilde saklıyor veya geri çekiyor. Ortaya çıkan koreografi, zamanın dışına taşan meditatif bir evren kuruyor.
Elli Antoniou: Shan Shui Geleneği ve Atina Apartmanları
Elli Antoniou cephesinde ise manzara; bedensel ve kozmik deneyimden asla ayrılamayacak, sürekli metamorfoz halinde olan devasa bir ekosistem olarak var oluyor. Metalik yüzeyler, kömür alanları ve parçalanmış dağ formları zamana yayılan duyusal olaylara dönüşüyor. Geleneksel Çin manzara resmi olan Shan Shui geleneğinin akışkan mekân algısından beslenen Antoniou’nun dağ motifleri, varılacak bir hedef olmaktan çok uzak. Bu dağlar; hafıza ile serap, yakınlık ile muazzam bir sonsuzluk arasında sürekli yer değiştiren istikrarsız zaman işaretçileri gibi işliyor. Sanatçının intercom sistemlerini merkezine alan işleri, mimari arayüzleri gerçeklikler arası spekülatif portallara dönüştürüyor. Asansörlere, adak tapınaklarına ve Atina’nın apartman altyapılarına yapılan göndermeler; aşkınlık ile gündelik hayatı, rüya halleri ile katı madde mevcudiyetini tek bir düzlemde çökertiyor. Metal, Antoniou’nun elinde endüstriyel sertliğini yitirip hafifliğe ve ışık akışına dönüşüyor.
“Işık, galerinin loş mimarisi içinde bireysel işleri birer işaret fişeği ya da kutsal adak yeri gibi izole ediyor. Bu durum, Barok heykel sanatının o yüksek tiyatral dramatikliğini ya da kutsal mağaraların derinliklerine sızan o yoğun ışık hüzmelerini akla getiriyor.”
no-26 Algı Notu
Antechamber, algının o uçucu ve ele avuca sığmaz doğasına odaklanan, izleyiciyi kelimelerden ve rasyonel formüllerden önce sezgisel bir dinleme pratiğine zorlayan çok özel bir sergi. Cob Gallery’nin loş koridorlarında yürürken, işlerin arasında yansımalar ve gölgelerle değişen yoğunluk, sizi durduğunuz zemin üzerine yeniden düşünmeye zorluyor. Cumartesi akşamına kadar yolunuz Londra’ya düşerse, maddesellik ile yok oluş arasındaki bu askıda kalma anına mutlaka yerinde tanıklık edin.
