Gelinliği kan gölüne dönmüş, ayağında Converse ayakkabılarıyla burjuva bir malikaneyi birbirine katan Grace’in o vahşi ve muzip çığlığını sinemaseverler olarak unutmamız mümkün değil. İlk filmin o canlandırıcı, taze janr sürprizinden sonra, yönetmen ikilisi Matt Bettinelli-Olpin ve Tyler Gillett, Ready or Not 2: Here I Come ile çıtayı sadece yükseltmiyor; oyun alanının koordinatlarını radikal bir şekilde yeniden çiziyor. Karşımızda artık sadece tek bir malikaneye sıkışmış klostrofobik bir saklambaç oyunu yok; doğaüstü bir taht mücadelesinin tam ortasında, elit hanedanlıkların kanlı satranç tahtasına fırlatılmış iki kız kardeşin yırtıcı ve yüksek oktanlı hayatta kalma savaşı var.
İlk filmin bittiği o infilak anından saniyeler sonrasını mesken tutan bu devam filmi, kolaycı bir formülü tekrarlama tembelliğine düşmeyi reddediyor. Le Domas ailesinin küllerinden doğan bu yeni kabus, Grace’i özgürlüğe ulaştırmak yerine çok daha küresel bir komplonun, doğaüstü bir high seat için birbirini boğazlayan kadim hanedanlıkların kucağına bırakıyor. Hikayenin bu mitolojik genişlemesi, kadraja Grace’in uzun süredir bağları kopuk olan kız kardeşi Faith’i dahil ederek anlatıyı sadece fiziksel bir kovalamaca olmaktan çıkarıp derin bir aile disfonksiyonuna tahvil ediyor. İkilinin arasındaki o kırık dökük güven ilişkisi, peşlerindeki suikastçılar kadar tekinsiz bir psikolojik katman yaratıyor. Yönetmenler, bu kaotik mizansen yapısını kurarken arkadaki tehlikeyi de her an ensenizde hissettirecek bir deep focus tercih etmiş; böylece her planda kız kardeşlerin kırılganlığı ile makro dünyanın acımasızlığı aynı anda soluk alıyor.
Janr sinemasının gediklilerini bir araya getiren kadro tercihi ise tam bir sinefil şöleni sunuyor. Sarah Michelle Gellar ve Elijah Wood gibi kült figürlerin yanı sıra, beden korkusunun yaşayan efsanesi David Cronenberg’in bu kanlı tiyatroya dahil olması, filmin tonundaki o muzip ama rahatsız edici havayı kusursuzca besliyor. Anamorphic merceklerin sunduğu o sinematografik derinlik, şiddetin estetiğini ana akım klişelerden kurtarıp adeta stilize bir cehennem tasvirine dönüştürüyor. Sahnelerin pozlama tercihleri, parlak ve steril zenginlik ile deşilen bedenlerin çiğ kırmızısı arasındaki o tezatlığı gözler önüne seriyor. Kanın ve kara mizahın tonu öyle bir ayarlanmış ki, dehşet anlarında bile burjuvazinin o kibirli kibrine kahkahalarla gülmekten kendinizi alamıyorsunuz.
Filmin ritmi, adeta çılgın bir lunapark treni gibi hiç yavaşlamıyor. Aksiyon sahnelerindeki o keskin ama bir o kadar da akışkan devamlılık kurgusu, setten gelen günlük çekimlerin o ham ve yırtıcı enerjisini hiç kaybetmeden perdeye aktarmayı başarıyor. Nitekim filmin SXSW Film Festivali’nin “Headliners” seçkisinde Seyirci Ödülü adaylığı kapması ve yaklaşık 17 milyon dolarlık prodüksiyon bütçesine karşılık 40 milyon dolarlık bir gişe başarısına koşması, bu tür melez -horror-comedy- anlatıların seyircideki doğrudan karşılığını kanıtlıyor. Samara Weaving, modern korku sinemasının en ikonik ve karizmatik final girl figürlerinden biri olduğunu, gelinlik parçalarından zırh ürettiği bu yeni katliamda bir kez daha ilan ediyor.
Salonun ışıkları yavaşça yanarken, zihnimizde asılı kalan şey sadece uçuşan uzuvlar veya patlayan kafalar olmuyor; gücün, servetin ve miras kalan o mutlak otoritenin insanı nasıl bir canavara dönüştürdüğüne dair o sivri dilli eleştiri oluyor. Ready or Not 2: Here I Come, türün sınırlarını genişlerken ruhunu satmayan, mitolojiyi büyütürken karakterlerinin kalbini unutmayan o nadir devam filmlerinden biri. Eğer siz de safkan bir hayatta kalma mücadelesinin, zekice tasarlanmış bir sosyopolitik hicivle evlenmesine tanıklık etmek istiyorsanız, arkaya yaslanın ve oyunun başlamasına izin verin. Çünkü bu aristokratik cehennemde kurtuluş, gücü arzulayanların değil; birbirinin elini bırakmayanların ödülüdür.
