Soderbergh’in Kamerasından Sanat, Sahtekârlık ve Beklenmedik Bağlar: “The Christophers”
Londra’da, boya kokusu ve yaşanmışlıkla ağırlaşmış dağınık bir dairedeyiz. Çevresi dondurulmuş zamanı andıran tablolarla çevrili yaşlı bir adam, tuhaf, adeta kendi zihninin röntgenini çekercesine konuşuyor. Duraksıyor, volta atıyor ve yeniden anlatmaya başlıyor. Karşısında oturan genç kadın ise adeta sessizlikten bir kalkan örmüş; tek bir kelime dahi etmiyor ama hikâyenin tüm ağırlığını omuzlarının duruşunda, keskin bakışlarında taşıyor. Steven Soderbergh’in 1 saat 40 dakikalık yeni harikası The Christophers’ın kalbini oluşturan bu yedi dakikalık sekans, hiç şüphesiz 2026 sinema yılının en kusursuz anlarından biri olarak tarihe geçecek.
Film bizi 1990’larda sevgilisini resmettiği “The Christophers” isimli iki serisiyle adını duyuran, ancak üçüncü seriyi yarım bırakarak sanat dünyasının unutulmuşlar rafına kalkan Julian Sklar ile tanıştırıyor. Günümüzde, o dönemin ihtişamından eser kalmamış; yaşlı ressam hayatını idame ettirebilmek için hayran platformlarında kişiye özel videolar kaydeden absürt bir karikatüre dönüşmüş durumda. Tam da bu noktada, Soderbergh o çok sevdiği “soygun (heist)” dinamiklerini devreye sokuyor: Julian’ın mirasına konmak için gün sayan açgözlü çocukları Barnaby ve Sallie, babalarının yarım kalan son serisini tamamlatıp ölümünün ardından milyonlarca dolara satmak için sinsi bir plan kuruyor. Bu planın kilit ismi ise babalarının yanına asistan kılığında yerleştirdikleri yetenekli ama tutunamamış genç ressam Lori.
Ancak usta yönetmen, bu kağıt üzerindeki hırsız-polis dinamiğini, seyircinin beklediği o alışıldık kedi-fare oyununa hapsetmiyor. Julian, çocuklarının sandığından çok daha keskin bir zekâya sahip. Film, bir dolandırıcılık öyküsü olarak başladığı yolda şerit değiştirerek; ırk, sınıf, jenerasyon ve mizaç bakımından birbirinin tam zıttı olan iki “akraba ruhun” birbirini keşfetme sürecine dönüşüyor. Soderbergh’in karakter komedisine ve insan doğasının çelişkilerine olan bu üst düzey hâkimiyeti, The Christophers‘ı modern bir karakter çalışması zirvesine taşıyor.
Oyunculuklar ise kelimenin tam anlamıyla bir karşılıklı ustalık sınıfı. Yıllarca Magneto ve Gandalf gibi devasa popüler kültür ikonlarının pelerinleri ardında, o muazzam teatral yeteneğini dev bütçeli setlere hapseden Ian McKellen, burada nihayet zincirlerinden kurtuluyor. Uzun zamandır perdede gördüğümüz en kırılgan, en hınzır ve en güçlü performansını sergiliyor. Michaela Coel ise McKellen’ın bu sözlü fırtınasına, sinemanın en zor silahıyla, “sessizliğiyle” karşılık veriyor. Coel, diyaloglara sırtını dayamak yerine fiziksel varlığıyla, postürüyle ve mikromimikleriyle öylesine hipnotik bir alan yaratıyor ki, iki oyuncu arasındaki gerilim ve uyum her sahnede izleyiciyi avucunun içine alıyor.
The Christophers, sanat dünyasının absürt fiyatlandırma mekanizmalarını, miras kavramını ve bir eserin “gerçek” sahibinin kim olduğunu sorgularken hiçbir zaman didaktik veya akademik bir sıkıcılığa düşmüyor. Tüm bu ağır temalar, birbirinin defolarını anlamaya çalışan iki insanın samimi sohbetlerinin arasına ustaca yediriliyor.
Rotten Tomatoes’ta 116 eleştirmenin %97’lik bir onay oranıyla baş tacı ettiği ve Metacritic’te 80 gibi iddialı bir puana ulaşan yapım, yılın en güçlü işlerinden biri olduğunu şimdiden kanıtladı. 15 Mayıs’ta Picturehouse dağıtımıyla Birleşik Krallık’ta, Neon etiketiyle ise ABD’de izleyiciyle buluşacak olan film; sanatın iyileştirici gücüne, yaş almanın ironisine ve insanların birbirlerini şaşırtma kapasitesine inanan tüm gerçek sinemaseverler için kaçırılmaması gereken bir modern klasik adayı.
