2026’nın yoğun gündeminde, bazen sadece koltuğumuza gömülüp bizi hem güldürecek hem de içimizdeki o küçük isyancıyı gıdıklayacak bir hikâyeye ihtiyaç duyarız. Thea Sharrock’ın yönettiği Wicked Little Letters, tam da bu tatlı muzurluk ihtiyacını karşılayan, küfürü bir docker gibi eden ama bir feminist manifesto gibi hedefe ulaşan o nadir filmlerden. 1920’lerin İngiltere’sinde geçen gerçek bir skandalı (Littlehampton iftiraları) merkeze alan yapım, bizlere ciddiyeti elden bırakmadan kahkahalarla dolu bir 100 dakika vaat ediyor.
Filmin en büyük cazibesi, şüphesiz ki o meşhur küfürlü mektuplar. Muhafazakâr ve sahil kasabası nezaketinin tam ortasına, yaratıcı ve ağza alınmayacak küfürlerle dolu anonim mektuplar düşmeye başladığında, kasaba halkı suçu hemen bir yabancıya, İrlandalı göçmen Rose Gooding’e (Jessie Buckley) atar. Ancak bu mektuplardaki dil ile mektupların gittiği hanımefendi çevre arasındaki uçurum, filmin en büyük mizah kaynağı. Dönemin profanlığının modern kulaklarda bu kadar komik tınlaması, yönetmenin en büyük başarısı.
Kadroda ise İngiliz sinemasının iki devi; Olivia Colman ve Jessie Buckley karşı karşıya geliyor. Colman, bastırılmış öfkesini ve hayal kırıklığını mikro-ifadelerle, adeta bir saygınlık zırhı altında canlandırırken; Buckley, kaotik enerjisi ve dürüst vahşiliğiyle ekranı aydınlatıyor. Bu ikilinin arasındaki zıtlık, filmi bir fars olmaktan çıkarıp karakter odaklı bir şölene dönüştürüyor. Onlara eşlik eden Anjana Vasan’ın canlandırdığı polis memuru Gladys ise, kurumun cinsiyetçiliği karşısında gerçeği arayan o sessiz ama dirençli gücü temsil ediyor.
Wicked Little Letters, 2024’teki vizyon yolculuğunun ardından Netflix’e gelmesiyle birlikte asıl kitlesini buldu. Gişede 12.6 milyon dolarlık bütçesine karşılık 27.2 milyon dolar hasılat elde ederek ticari bir başarı yakalamış olsa da, ödül sezonlarını sessiz geçirmesi aslında şaşırtıcı değil. Çünkü bu film, eleştirmenlerin onayından ziyade izleyicinin kalbini ve “muzırlık” ihtiyacını hedefliyor. Rotten Tomatoes’daki %80‘lik skoru ve IMDb’deki 7.0 puanı, filmin geniş kitleler tarafından ne kadar sevildiğinin birer kanıtı.
Sonuç olarak bu film, saygınlığın nasıl bir silaha dönüştüğünü ve kadın öfkesinin gidecek hiçbir yeri kalmadığında nasıl küfürlerle patlayabileceğini anlatıyor. 1920’lerin Littlehampton’ı aslında bugünün dünyasından çok da uzak değil; hâlâ düzgün görünenin sözü, aykırı duranın gerçeğinden daha ağır basabiliyor. Ancak Wicked Little Letters, bu ağır temayı bile öyle bir muziplikle paketliyor ki, film bittiğinde kendinizi tatlı bir tebessümle, ağzınızda bir iki yaratıcı küfürle bulabiliyorsunuz.
