2026 yılındayız ve sinema salonları Edgar Wright’ın vizyoner yönetmenliğiyle sarsılan, Stephen King’in zamansız dehşetini günümüzün gözetleme toplumuyla harmanlayan The Running Man (2025) ile yankılanıyor. 1982 tarihli kült romandan uyarlanan bu yapım, 80’lerin o karikatürize aksiyon anlayışını bir kenara itip, bizi algoritma odaklı şöhretin ve şiddetin bir içerik haline geldiği buz gibi bir gerçekliğe fırlatıyor. Glen Powell’ın hayat verdiği Ben Richards, ölmekte olan distopik bir dünyada hayatta kalmak ve ailesini kurtarmak için tek şansını, milyarların gözü önünde avlanacağı ölümcül bir reality şovda deniyor. Wright ve Michael Bacall’ın kalemiyle şekillenen bu hikaye, sadece bir hayatta kalma mücadelesi değil; sistemin çürümüşlüğünü ifşa eden ve eğlence kapitalizmini bir infaz aracına dönüştüren sarsıcı bir politik manifestoya dönüşüyor.
Hikayenin merkezinde yer alan Richards, kuralı basit ama acımasız bir oyunun içinde: Dünyanın her yerinde saklanmakta özgür, ancak peşindeki elit suikastçılardan kurtulmak zorunda. Richards, her adımı kameralarla takip edilen bir firariyken aynı zamanda küresel bir ünlüye dönüşüyor; bu durum onu hem bir kurban hem de sistemin en büyük tehdidi haline getiriyor. Edgar Wright, burada sadece adrenalin dolu bir takip sunmuyor; izleyiciyi de bu suça ortak ederek, “Eğer bu vahşeti izlemekten zevk alıyorsanız, siz de bu avın bir parçası mısınız?” sorusunu soruyor. Modern toplumun trajediyi bir seyir zevkine dönüştürme takıntısını eleştiren film, Richards’ın bir piyon olmaktan çıkıp oyunun kurallarını yaratıcılarına karşı kullanmasıyla nefes kesici bir devrim hikayesine evriliyor.
Edgar Wright, Baby Driver ve Last Night in Soho’dan tanıdığımız o kinetik kurgusunu bu kez çok daha karanlık, ağır ve vurucu bir tona büründürüyor. Film, 1987’deki Schwarzenegger versiyonunun aksine, King’in romanındaki o tekinsiz gerçekliğe sadık kalarak “etik distopya” trendinin öncülüğünü yapıyor. Bulgaristan’ın endüstriyel ve ham manzaraları, post-apokaliptik bir atmosferi yeşil ekran sahteliğinden uzak, dokunulabilir bir fiziksel gerçeklikle sunuyor. Wright’ın sinematik dehası, her takip sahnesini birer sanat eserine dönüştürürken, Dolby Atmos destekli ses tasarımı her kalp atışını ve mermi sesini sinema salonunun içine, izleyicinin tam ensesine kadar taşıyan bir “canlı yayın” etkisi yaratıyor.
Oyuncu kadrosu tam anlamıyla bir yıldızlar karması olarak filmi sırtlıyor. Glen Powell, Ben Richards karakterine sadece fiziksel bir güç değil, aynı zamanda sistemin dişlileri arasında ezilmiş bir adamın ahlaki derinliğini katıyor; onun bu performansı şimdiden kariyerinin zirvesi olarak gösteriliyor. Emilia Jones, sistemin çarkları arasında vicdanıyla savaşan bir yapımcı rolünde parlıyor, Lee Pace ise hesapçı ve soğukkanlı bir avcı ustası olarak izleyicinin tüylerini ürpertiyor. Josh Brolin’in medya baronu Dan Killian karakterindeki ürkütücü otoritesi, Colman Domingo ve Michael Cera gibi dev isimlerin kattığı tahmin edilemezlik ile birleşince, film her anı sürprizlerle dolu bir gerilim yumağına dönüşüyor.
2025’in sonunda vizyona giren ve 2026’nın ilk aylarında ödül sezonunun en güçlü adaylarından biri haline gelen bu yapım, eleştirmenler tarafından “Wright’ın Children of Men anı” olarak nitelendiriliyor. Rolling Stone ve Variety gibi dev mecraların övgüyle bahsettiği film, şiddetin bir “içerik” haline getirildiği ve empatinin algoritmalara kurban edildiği 21. yüzyıl dünyasına atılmış sert bir tokat gibi. Hem bir görsel şölen hem de sarsıcı bir toplumsal teşhis olan The Running Man (2025), Bahar 2026’da Paramount+ ve Apple TV platformlarında dijital yolculuğuna başlamadan önce sinemanın sadece eğlence değil, aynı zamanda devrimci bir ayna olabileceğini kanıtlıyor.
