Kapitalist sistemin bürokratik ve idari çarkları arasında hastalık izni, üretken iş gücünün fiziksel ya da zihinsel olarak performans alanından zorunlu çekilmesi, yani bir tür verimsizlik ve başarısızlık olarak kodlanır. Mevcut siyasi söylemlerin de sıklıkla körüklediği bu sağlamcı bakış açısı, geçici veya kalıcı olarak üretim zincirinin dışına düşen bireyin üzerinde ağır bir suçluluk ve toplumsal utanç bulutu yaratır. Güvencesiz bir zeminde üreten bağımsız sanatçılar içinse bu durum, sadece kariyerin kesintiye uğraması anlamına gelmez; erişilebilir atölye bulma krizinden yaratıcı alanın dramatik şekilde daralmasına kadar uzanan, hayatta kalma stratejilerinin tamamen yeniden kurgulanmasını zorunlu kılan politik bir çıkmaza dönüşür. Philipp Lange ve Sophia Yvette Scherer küratörlüğünde Berlin’deki Studio Hanniball’da izleyiciyle buluşan “Sick Days” karma sergisi, tam olarak bu kurumsal tanımları sabote ederek işe yaramama halini radikal bir farkındalık alanına dönüştürüyor.
Sergi, sistemin kayıp zaman olarak damgaladığı bu günlerin, haftaların ya da ayların aslında bedenin kendi karmaşık ve pürüzlü anatomisiyle kurduğu son derece mahrem, derin ve katıksız bir yüzleşme dönemi olduğunu savunuyor. Dokuz farklı sanatçının kronik rahatsızlıklar, bedensel sınırlılıklar ve ömür boyu süren sağlık mücadeleleriyle olan kişisel deneyimlerinden damıtılan işler, normatif üretim baskısını reddeden alternatif bir zaman mefhumunu, yani “Crip Time” kavramını merkeze alıyor. “Sick Days” evreninde zaman doğrusal akmıyor; şefkat, bakım ve mutlak dinginlik anları, sistemin dayattığı hız bariyerlerini aşmanın ve bedenin kendi ritmine teslim olmanın meşru birer yöntemi olarak sanatsal pratiğin içine sızıyor.
Studio Hanniball binasının 20. yüzyılın başlarında yaşlılar ve yalnız yaşayanlar için bir konut kompleksi olarak tasarlanmış olması, serginin mekânsal kurgusuna tarihsel bir derinlik katıyor. Sergi, mekânın bu kurumsal köklerinden beslenerek evcil alanı, yani mekânsal izolasyon ile komünal yaşam arasında sıkışan evi tematik bir fırlatma rampası olarak kullanıyor. Ev, burada sadece bir bakım alanı değil, hastalığın, iyileşme sancılarının ve öz-bakımın bizzat müzakere edildiği cephenin ta kendisi olarak beliriyor. Özellikle yatak motifi; sığınma, şifa ve dinlenme noktası olmanın ötesinde uyuşukluğun, tükenmişliğin ama aynı zamanda saf yaratıcılığın ve hazzın da yeşerdiği liminal bir bölge olarak işleniyor. Tıpkı şizofreni teşhisiyle yaşayan feminist yazar ve aktivist Shulamith Firestone’un “Bedtime is the Best Time of Day” metninde anlattığı, uykusuz geceler ile sonsuz uykular arasında gidip gelen o tekinsiz, toplumsal yabancılaşmayı çıplaklaştıran sınır durum gibi.
Enstalasyonlar, kısa filmler, fotoğraflar ve heykeller arasından geçerken zihnimizde şu sorular asılı kalıyor: Beden ve zihin; tükenmişlik, rejenerasyon ve sistemin işlevsizlik olarak tanımladığı o gri alanda nasıl bir yol haritası çizer? İş göremezlik ve açık sınırlılıklar meşru birer varoluş anlatısı olarak kabul edildiğinde, hayata dair algımız nasıl evrilir? Sergi boyunca acıyla baş etmenin, toplumsal şifa beklentilerini reddederek kabulü seçmenin ve bireysel olarak kendini güçlendirmenin yolları aranıyor. Rebekka Benzenberg, Sharona Franklin, Jesse Darling ve Benoît Piéron gibi çok sesli bir sanatçı kadrosunu bir araya getiren “Sick Days”, kamusal alanda ve kolektif hafızada çoğunlukla görünmez kılınan, yok sayılan hastalığın aslında hayatın ne denli merkezinde ve her an kapımızda olduğunu yüzümüze vuran çok olgun bir başkaldırı.
