Sinema Perdesinden Göz Kapağına: Film Karelerini Tenle Buluşturan Emerald Vysions

Karanlık bir salonda, devasa bir perdede izlediğimiz o unutulmaz film kareleri… Torontolu makyaj sanatçısı Emerald Vysions için bu sahneler yalnızca seyredilen birer imge değil; insan yüzünde yeniden biçimlenen canlı birer anlatı. Kendi yüzünü küçük ölçekli bir sahneye dönüştüren sanatçı, sinema tarihinin farklı dönemlerinden süzülen görsel hafızayı doygun pigmentler, keskin grafik çizgiler, metalik dokular ve elde şekillendirilmiş kirpiklerle yeniden yorumluyor.

Sinema, doğası gereği izleyiciye belirli bir mesafeden seslenir; dikdörtgen bir çerçevenin içinden kolektif bir seyir deneyimi sunar. Vysions ise perdedeki o görkemli gösteriyi parçalara ayırarak doğrudan bedenine taşıyor. Film setlerindeki prodüksiyon tasarımı bir göz kapağında renk ve dokuya, dönemin iddialı kostümleri ise kristal taşlara ya da abartılı bir tüy detayına dönüşüyor. Kadrajın sunduğu koca bir dünya, tek bir bakışta okunabilecek kadar yoğunlaştırılmış bir görsel dile evriliyor.

Beyaz Perdeden Dokunun Hafızasına

Sanatçının çıkış noktası sinema olsa da ortaya çıkan işler filmleri birebir taklit etme kaygısı taşımıyor. Vysions, bir sahneyi zihne kazıyan ana unsurları ayrıştırmayı tercih ediyor: Karakteristik bir renk uyumu, kostümdeki küçük bir kıvrım, bir jestin biçimi ya da sahneye hâkim olan atmosfer… Pierrot le Fou’nun (1965) can alıcı tonlarından Gentlemen Prefer Blondes’ın (1953) şatafatlı kırmızısı ve tüy detaylarına uzanan bu hatta, sahnedeki minik bir ayrıntı çekilip çıkarılıyor ve cildin üzerinde yepyeni bir kimlik kazanıyor.

Yan yana koyulduğunda, orijinal film karesi ile göz çevresine sığdırılan kompozisyon arasındaki ölçek farkı oldukça çarpıcı. Bütün bir mekân, oyuncular, kostümler ve ışık tasarımı; gözün etrafındaki birkaç santimetrelik alanda yeniden tanımlanıyor. Vysions, referansı aynen aktarmak yerine aradaki boşlukta oynamayı seviyor; bazen rengi daha baskın hale getiriyor, bazen gözden kaçabilecek bir detayı merkeze alıyor. Sonuçta ortaya çıkan kompozisyon, hangi filme ait olduğunu hemen çıkarmasanız bile, o sahnenin hissettirdiği duyguyu size ilk anda geçiriyor. Sanatçı, perdedeki hikâyeleri tenin bir parçası kılarak izleyiciye alışılmadık ama tanıdık bir görsel hafıza deneyimi sunuyor.