Küresel göçün, popüler kültürün ve bireysel hafızanın çarpıştığı bir çağda, kimlik meselesi çoğu zaman karmaşık bir görsel dile dönüşüyor. Sri Lanka kökenlerini Galler’de geçen çocukluğuyla harmanlayan, mimarlık disiplininden illüstrasyonun sınırsız evrenine geçiş yapan MURUGIAH, tam da bu çarpışmanın merkezinde duruyor. Mayıs 2026’da kapılarını açmaya hazırlanan Londra’daki Quentin Blake Centre for Illustration, inisiyatifi devraldığı ilk büyük sergi serisine sanatçının kariyerindeki bu ilk kişisel şovuyla, “Ever Feel Like…” ile başlıyor. Bu tercih, illüstrasyonun salt bir eşlikçi metin aracı olmaktan çıkıp başlı başına bir kültürel okuma alanına dönüştüğünün en net göstergelerinden biri.
Sanatçının pratiği, izleyiciyi şekerleme renkleriyle kaplanmış, hiper-aktif bir rüyanın içine çekiyor. Ancak bu parlak yüzeyin hemen altında, macabre öğelerle örülmüş fantastik ve yer yer tekinsiz bir dünya yatıyor. MURUGIAH’ın görsel sözlüğü son derece eklektik: Çocukluğunda değiş tokuş ettiği Pokémon kartlarından X-Men çizgi romanlarına, Hollywood sinemasından Güney Asya’nın geleneksel motiflerine kadar uzanan geniş bir referans havuzu var. Leonora Carrington gibi sürrealist ustalardan aldığı ilhamı, mimari eğitiminin getirdiği mekânsal disiplinle birleştiren sanatçı; heykeller, resimler, baskılar ve eskizlerden oluşan çok katmanlı bir üretim sunuyor. Apple ve Elton John gibi dev isimlerle veya George Orwell’in distopik başyapıtı ‘1984’ için yaptığı o akılda kalıcı kapak tasarımıyla tanıdığımız bu çizgi, şimdi ilk kez tamamen kendi kişisel anlatısı için özgürleşiyor.
“Ever Feel Like…” başlığı, aslında izleyiciye yöneltilmiş, ucu açık ve zihinde tamamlanmayı bekleyen bir soru cümlesi. MURUGIAH, tasarladığı o kaotik ve göz alıcı sahnelerin ardında son derece evrensel hislerin peşine düşüyor. Kendi içsel çatışmalarını ve karmaşık aidiyet duygularını tuvale ya da heykelsi formlara aktarırken, izleyiciden de benzer bir yüzleşme talep ediyor. Sanatçının kendi deyimiyle asıl amacı, izleyicinin bu özgün ve tuhaf sunumun içinden kendi yaralarına veya sevinçlerine dair bir şeyler bulması ve mekandan bir tür katarsis hissiyle ayrılması. Bu yanıyla sergi, görsel bir bombardımandan ziyade, ziyaretçinin kendi psikolojik dehlizlerinde gezinmesine olanak tanıyan bir ayna işlevi görüyor.
Arts Council England, Bagri Foundation ve Procreate desteğiyle hayata geçen bu sergi, aynı zamanda yeni kurulan Quentin Blake Centre’ın İngiltere merkezli çağdaş illüstratörleri destekleme vizyonunun da ilk iddialı adımı. Mayıs ayında resmi açılışını yapacak olan merkezde, görsel sanatların bu dinamik ve sınır tanımaz formunu keşfetmek isteyenler için biletler, içinde bulunduğumuz Nisan ayı itibarıyla erişime açıldı. MURUGIAH’ın zihnindeki o renkli, tanıdık ama bir o kadar da yabancı labirente girmek, popüler kültür kodlarının kişisel hafızayla nasıl harmanlanabileceğini görmek isteyenler için bu bahar Londra’nın ajandasında oldukça güçlü bir durak var.
