Ian Curtis’in trajik sonu, Anton Corbijn ve Kevin Cummins’in kadrajından çıkan o ikonik siyah-beyaz fotoğraflar, Manchester’ın sisli ve kasvetli sokakları… Joy Division denince zihnimizde beliren ilk imgeler genellikle bunlardan ibaret. Ancak Warner Music etiketiyle yayımlanan kapsamlı Eternal (Live) kutu seti, yıllardır anlatılan bu romantik ve mistik anlatının arkasındaki bambaşka bir hakikati gün yüzüne çıkarıyor: Sahneyi toza dumana katan, tavizsiz ve yırtıcı bir canlı performans makinesi.
14 konser kaydı ile 3 video performansını kronolojik bir akışla sunan bu derleme, dinleyiciyi grubun canlı performans gücünün tam ortasına fırlatıyor. Simon Armitage’ın kişisel anılarla bezeli editoryal notları ve arşivsel fotoğraflarla desteklenen çalışma, bilinen konserlerin ötesinde büyüleyici bir ses evreni sunuyor. Paris’teki Les Bains Douches’un nemli ve karanlık atmosferinden, 1980’deki o meşhur Preston konserine uzanan hatta grubun nasıl bir güç patlaması yaşadığına tanık oluyoruz. Amfilerin teker teker patladığı, teknik aksaklıkların kaosa dönüştüğü Preston gecesinde ekibin geri adım atmak yerine “Disorder” ve “Warsaw” ile sahneyi adeta bir savaş alanına çevirmesi, onların kriz anlarında bile ne kadar dirayetli olduğunu kanıtlıyor.
Londra’daki Hope & Anchor sahnesinde Curtis’in mikrofonu alıp ironik bir tavırla “Şimdi sırada ağır bir heavy metal parçası var” deyişi ya da Plan K konserinde mor ve turuncu stroboskopik ışıklar altında bükülen o hipnotik, robotik figürleri… Tüm bunlar Joy Division’ın sadece melankolik bir post-punk efsanesi değil, 80’lerin başında dijital çağı müjdeleyen futuristik bir dönüşümün habercisi olduğunu gösteriyor.
İngiliz basınının yıllardır köpürttüğü “Factory” mitolojisinden sıyrılıp gruba 1980’in başında gerçekleştirdikleri Hollanda turnesinin gözünden bakmak son derece zihin açıcı. Paradiso, Effenaar ve Vera gibi kulüplerde sahne alan grup, Hollandalı dinleyiciler için abartılı bir “gotik” efsaneden ziyade, kulakları sağır eden, hızlı, ham ve son derece sıkı bir rock & roll fırtınasıydı.
Konser öncesi kuliste yenen kırmızı lahanalı geleneksel stamppot yemeği, Curtis’in sahneye çıkmadan hemen önce giydiği el yapımı “The Sound and the Fury” tişörtü ve DJ Dirk Polak’a PiL’in Metal Box albümünü çalması için neredeyse yalvarması… Tüm bu küçük, samimi detaylar, üzerlerine yapışan o ağır tahrif edilmiş efsane perdesini kaldırıyor ve arkasındaki kanlı canlı, futbol tutkunu, kuliste Pernod içen Manchester’lı gençleri görünür kılıyor.
Eternal (Live), Joy Division’ı geçmişin trajik bir hatırası olarak değil, sahnedeki o keskin, ham ve ölümsüz enerjisiyle yeniden solumamıza olanak tanıyor. Grubu sürekli tekrarlanan trajediler üzerinden değil, sahnede yarattıkları o muazzam ses duvarı üzerinden dinlemek için bundan daha iyi bir fırsat olamazdı.
https://www.instagram.com/officialjoydivision/
