Filadelfiya çıkışlı ikili @ (Stone Filipczak ve Victoria Rose), şefkatli, hafif Orta Çağ tınılı taze folk şarkılarıyla dinleyiciyi adeta elleri duada birleşmiş, kalbi avucunda atan bir samimiyetle karşılıyor. 4AD etiketiyle yayımlanan altı buçuk dakikalık “Autosmile”, ikilinin yaklaşmakta olan ikinci albümünün ilk müjdesi ve kelimenin tam anlamıyla bir “büyülü manzara” sunuyor.
Williamsburg Çatısında Rüzgarlı Bir Akşam
New York şu sıralar oldukça kutsanmış günlerden geçiyor: Knicks, 53 yıl sonra ilk NBA şampiyonluğunu kazandı; havalar harika ve gökyüzünde bir hafta içinde iki kez çift gökkuşağı belirdi. Tüm bu görkemli Haziran havasını taçlandırmak adına Filadelfiyalı psikodelik-folk ikilisi @ (Stone Filipczak ve Victoria Rose), Williamsburg’deki bir çatıda gün batımı eşliğinde ücretsiz bir pazartesi konserine imza attı.
Her şey kusursuz görünüyordu fakat rüzgar işleri biraz zorlaştırdı. Filipczak’ın gitar penası çatıdan aşağı uçtu, Rose’un eteği rüzgarda havalandı, hafif esinti ses sistemini bozdu ve hava aniden soğudu. Rose, konserlerinin son şarkısının yedi dakika süreceğini açıkladığında, konserve balık gibi yan yana dizilmiş o trend kalabalık adeta kendini zorlu bir teste hazırladı. Ancak dinleyicileri bekleyen şey, ikilinin ikinci albümünün öncü teklisi olan altı buçuk dakikalık aydınlatıcı başyapıtı “Autosmile” idi.
Ses Mimarisi ve “Açık Beşli” Büyüsü
“Autosmile”, uzun süresinin her bir saniyesini sonuna kadar hak ediyor. Çıplak vokaller ve merak uyandıran bir fingerpicking ile başlayan parça; güiro perküsyonu, tef ve giderek büyüyen gitar vuruşlarıyla katman kazanıyor. Şarkı, kararsız bir kabullenişin hüküm sürdüğü o büyüleyici nakarata doğru tırmanıyor:
“Sana nasıl ait olduğumu bilmiyorum, ama bir şekilde aitim işte.”
Filipczak ve Rose bu dizeyi ilk kez birlikte seslendirdiklerinde, “açık beşli” (bare/open fifth) olarak bilinen, akorun majör ya da minör olduğunu belirleyen “üçüncü” sesin bulunmadığı huzursuz bir aralık kullanıyorlar. Amerikan Sacred Harp koro geleneğinde sıkça duyulan bu tonlama muğlaklığı, şarkının ruhuna kusursuzca uyuyor: “Autosmile”, majör veya minör duyguların keskin iniş çıkışlarını reddederek, kıvrımlı bir labirentin içsel derinliğini seçen karmaşık bir aşk şarkısı. Rose’un söylediği gibi:
“Hiç karşılaşmamış olmayı dileseydim, buraya nasıl geldiğimi bilemezdim… Ve şu an çok güzel bir yerdeyim.”
Orta Çağ Esintileri ve İnancın Ödülü
Demonoloji ve deniz kızlarına yapılan göndermeler, lavtayı andıran gitar yürüyüşleri ve adeta bir koro hassasiyetindeki armonileriyle “Autosmile”, Dan English gibi müzisyenlerin şövalyeler gibi dövüştüğü masalsı bir folk-füzyon evreninde yakılan kamp ateşi şarkılarını hatırlatıyor.
Eserin en “ortaçağ vari” ve samimi dokunuşu ise, ironiden uzak bir Tanrı yakınlığında durması. Rose şarkıda “O kadar lütufkârım ki,” diye söylüyor, “Himalayalar kadar şüphesizim.” Yedi dakikalık şarkılar bazen sabır ve inanç testi olabilir; “Autosmile” ise inananları bekleyen o saf huzurun ve mutluluğun en taze kanıtı.
NO-26 Editörünün Son Notu
İkilinin geleneksel koro armonilerini psikodelik folk dokularıyla harmanladığı bu taze tekli, 4AD’nin o mistik ve zamansız kataloğuna yakışır bir zarafet taşıyor. Eğer akustik enstrümanların analitik bir matematik ve derin bir duyguyla buluştuğu nitelikli işleri seviyorsanız, “Autosmile” bu yaz dinleme listenizin ilk sırasında yer almalı.
