BRAT Kasırgasından Sonra Gitarlara ve Ham Prodüksiyona Cesur Bir Kaçış!
Pop müziğin kurallarını sürekli yeniden yazan Charli xcx, tüm dünyayı kasıp kavuran BRAT döneminin ardından beklentileri boşa çıkarmaya devam ediyor. Sanatçı, kulüp kültürünü sarsan o devasa başarının ardından aynı formülü tekrarlamak yerine; ses dünyasını bilinçli olarak küçülten, mükemmellik arayışını reddeden ve rock estetiğiyle oynayan ezber bozucu bir deneysel alana adım atıyor.
Prodüksiyon masasında uzun yıllık yaratıcı ortakları A. G. Cook ve Finn Keane’in yer aldığı bu kurgusal çalışma, neon ışıklı elektronik popun parlaklığından uzaklaşıp; gitarların, yoğun reverb’lerin ve salaş bir grup atmosferinin hüküm sürdüğü ham bir sound inşa ediyor.
Kusur Değil, Bir Yöntem: Taslak Hissini Kucaklayan Sesler
Music, Fashion, Film, parlatılmış ve kusursuzlaştırılmış bir pop nesnesinden ziyade stüdyodaki o ilk heyecanlı taslak anlarını kutsuyor. Tamamlanmamış gibi duran düzenlemeler, aniden kesilen parçalar ve pürüzleri gizlemeyen prodüksiyon tercihleri, albümün zayıflığı değil ana estetik kararı haline geliyor.
Parçalarda öne çıkan müzikal nüanslar:
-
“Wink Wink”: 2000’lerin başındaki indie rock gitar kalıplarını alaycı bir tavırla mırıldanan, türün ikonik kodlarıyla dalga geçerken bir yandan da bu seslerin yapaylığını sergileyen enerjik bir yürüyüş.
-
“Yeah”: Bozuk bir Bluetooth bağlantısını andıran ritmik kesintileri ve az sözcükle kurduğu hipnotik yapısıyla pop şarkılarındaki o pürüzsüz akıcılığı bilerek sabote eden deneysel bir çalışma.
-
“Magic Metal Montana”: A. G. Cook’a adanan yapısıyla, müzikal başarının arkasındaki o saf dostluğu ve yaratıcı bağı samimi bir tınıyla taçlandıran albümün en sıcak anı.
Parlak Işıkların Ardındaki Huzursuzluk ve Hakikat
İlk bakışta umursamaz bir rock oyunu gibi dursa da albümün alt katmanlarında pop yıldızı olmanın yarattığı o ağır baskı ve yaratıcılık sancıları hissediliyor. “I’m Afraid” parçası ağır gitarlar ve kaygılı vokal yürüyüşüyle karanlık bir huzursuzluğu masaya yatırırken; moda takvimine göz kırpan “SS26”, sanatın dünyadaki krizleri çözmeye yetmeyebileceği fikriyle dinleyiciyi yüzleştiriyor.
Kapanışı yapan “No One Lasts Forever” ise sanatçının eserinden sonra da yaşayıp yaşamayacağı sorusunu sorarak albüme derinlikli bir nokta koyuyor.
Music, Fashion, Film, güvenli bir devam albümü sunmak yerine; bilerek tökezlemekten korkmayan, pop kalıplarını gitar hırçınlığıyla harmanlayan son derece cesur ve ilham verici bir sanatsal vizyon çiziyor.
