Carrie Mae Weems’in Goodman Gallery London’daki yeni sergisinin, kavramsal omurgasını ve görsel dilini incelediğimde; o mekânı dolduran meditatif atmosferi bütünüyle kavrayabiliyorum. Sizleri bizzat ziyaret ettiğim bu sarsıcı sergide kavramsal bir tura davet ediyorum.
Kırk yılı aşkın süredir fotoğraf, video ve performans sanatının sınırlarını yeniden çizen; tarih ile imge arasındaki o tekinsiz eşikte duran Carrie Mae Weems, Londra’daki bu yeni sergisinde odağını göç, aidiyet ve Atlantik geçişinin o hiç kapanmayan yaralarına çeviriyor.
Ufuk Çizgisinin Taşıyamadığı Yük: Seaside
Serginin şüphesiz en sarsıcı anlarından biri, Weems’in kendi bedenini bir “tanık” olarak kullandığı o ikonik otoportre stratejisine geri döndüğü Seaside adlı beş panelli fotoğraf serisi.
Gözlerinizi bu esere çevirdiğinizde, çakıllı bir plajda, okyanusun devasa ufuk çizgisine sırtı dönük oturan sanatçıyı görüyorsunuz. Önünde bir şövale var; Atlantik geçişinin o akıl almaz ölçeğini, o tarifsiz travmayı kâğıda dökmeye çabalıyor. Ancak serinin ilerleyen karelerinde sanatçı ayağa kalkıyor, rüzgâr eskiz defterinin sayfalarını acımasızca savurup uçuruyor. Bu seri, yerinden edilmenin ve tarihsel travmaların karşısında insan temsilinin, sanatın ve hatta imgenin nasıl yetersiz kaldığına dair sessiz ama çığlık atan bir manifesto niteliğinde.
Boyutun İroniyle Sınavı: Minyatürlerdeki Devasa Acı
Weems, Seaside ile okyanusun devasa ölçeğini vurgularken, galerinin başka bir köşesinde tam tersi bir strateji izliyor. The Law of Diminishing Returns başlıklı seri, beş adet küçük, oval çerçeveli fotoğraftan oluşuyor. Erken dönem portre fotoğrafçılığını andıran bu minyatürler; insan bedenlerinin okyanus aşırı yolculuğunu, transatlantik köle ticaretinden günümüzün modern ekonomik göçlerine kadar uzanan o devasa trajediyi ufacık bir formun içine hapsediyor. Eserin bu mütevazı boyutları, izleyiciyi fiziksel olarak fotoğrafa yaklaşmaya, o ağır tarihsel sonuçlara “yakından” ve doğrudan şahitlik etmeye zorluyor.
Hemen yanında yer alan ve ufuk çizgisini o derin, doygun mavi tonda izole eden yedi parçalık Ocean Line serisi ise renklerin sadece estetik değil, politik bir rezonans alanı olduğunu kanıtlıyor. O mavi; hem engin bir tefekküre hem de ezilmiş, morarmış bir bedene atıfta bulunarak ufku yüklü bir yansıma alanına dönüştürüyor.
Tesadüfi Soyutlamalar: Sansürün Estetiği
Serginin güncel toplumsal hafızaya dokunan kısmı ise Painting the Town serisiyle karşımıza çıkıyor. George Floyd’un öldürülmesinin ardından başlayan sivil protestolar sırasında, dükkânların sunta ve kontrplaklarla kapatılmış vitrinlerini fotoğraflayan Weems; izleyiciyi enfes bir göz yanılmasıyla baş başa bırakıyor.
Neredeyse gerçek boyutlarında basılmış bu fotoğraflara ilk baktığınızda, bunların jestüel ve soyut dışavurumcu tablolar olduğunu sanıyorsunuz. Ancak aslında Weems; protestoyu ve itirazı kapatmak, gizlemek ve sansürlemek için atılan o aceleci fırça darbelerinin, kendi iradesi dışında nasıl yeni bir görsel dil, tesadüfi bir soyutlama yarattığını belgeliyor.
Kapanışa Yaklaşırken
Kariyerine Hasselblad Ödülü’nden MacArthur Dâhi Bursu’na kadar sayısız onur sığdıran ve geçtiğimiz aylarda Başkan Joe Biden’dan Ulusal Sanat Madalyası alan Weems, bu sergiyle sadece geçmişin hayaletleriyle değil, bugünün politik gerçeklikleriyle de hesaplaşıyor. Unutmadan, sanatçının 17 Nisan’da V&A East’in lansmanı için hazırladığı yeni bir filmi de şu an Londra’da gösterimde.
Goodman Gallery’nin bu çok katmanlı, zihni zorlayan ve empatiyi kışkırtan sergisini fiziksel olarak deneyimlemek için önünüzde sadece iki buçuk hafta kaldı. Eğer Londra’daysanız, bu tarihsel yüzleşmeyi kaçırmayın.
Ajandanıza Not Edin:
📍 Mekân: Goodman Gallery, Londra
📅 Sergi Tarihleri: 23 Mayıs 2026 (Son Haftalara Girildi!)
