Günün koşturmacasından sıyrılıp kulaklığı taktığınızda, sizi sıradan bir melodiyle değil de doğrudan kendi atmosferine çeken bir ses evreniyle karşılaşmak istersiniz. Tam da böyle anlar için bugünkü rotamızı, Stereogum’ın haftanın albümü kürsüsüne taşıdığı ve Chris DeVille’in övgüyle altını çizdiği taze bir kayda çeviriyoruz: Saksafoncu Josh Johnson’ın International Anthem ve Nonesuch etiketiyle yayımlanan yeni çalışması Animative.
Deneysel caz sahnesinin son yıllardaki en diri, en ne yaptığını bilen merkez üslerinden birinde duruyor Josh Johnson. Saksafonu yalnızca melodiyi sırtlayan bir enstrüman gibi değil; havayı, zamanı ve mekânın dokusunu bükebilen canlı bir organizma gibi kullanıyor. Animative, tam da bu tavrın meyvesi. Albümün ilk dakikalarından itibaren, gece yarısı sis çökmüş ıslak bir bulvarın tekinsizliğini andıran sinematik bir gerilim ile odanın loş ışığına sığınan sıcak bir dinginlik iç içe geçiyor.
Akustik nefesin ardındaki o organik titreşim, yerini usulca elektronik kırılmalara ve katmanlı dokulara bırakırken hiçbir an yapay ya da zorlama hissettirmiyor. Johnson, klasik caz disiplininin o kadim omurgasını elinin tersiyle itmiyor; aksine o omurgayı alıp modern ses mühendisliğinin ve doğaçlamanın sınırlarında esnetiyor. Çaldığı her nota, sanki henüz çekilmemiş noir bir filmin puslu kadrajına eşlik edercesine derinlikli, bazen bir iç çekiş kadar naif, bazen de bir fırtına öncesi sessizliği kadar ağırbaşlı.
Animative, fonda öylece akıp gitsin diye tasarlanmış konforlu kayıtlardan biri değil. Dikkat talep eden, her dinleyişte köşede kalmış yeni bir tınıyı, bas yürüyüşünü veya saksafonun çatallanan bir nefesini ele veren diri bir anlatı. Günün temposunu bir anlığına durdurup kulağınızı kalıpların ötesine açmak isterseniz, Johnson’ın bu son çalışması kesinlikle radarınızda olmalı.
