Sinema dünyasının on yılı aşkın süredir beklediği büyük dönüş nihayet gerçekleşti. Pirjo Honkasalo, 2026 yılına girdiğimiz şu günlerde bile hala etkisini yitirmeyen, Finlandiya’nın soğuk ve gri kayalıklarında geçen bir kefaret anlatısıyla karşımızda: Orenda. Eğer sinemanın sadece vakit geçirmek değil, ruhun en derin yaralarını bir neşter gibi açmak olduğuna inanıyorsanız; bu film tam olarak sizin için yapılmış.
Filmin hikayesi, yasın ve inancın bir adada hapsolduğu o gergin atmosferde filizleniyor. Ünlü opera sanatçısı Nora (Alma Pöysti), ölen kocasını gömmek için bu izole Finlandiya adasına geliyor. Onu karşılayan ise inancı sarsılmış, çelik sertliğindeki rahip Natalia (Pirkko Saisio). Ancak bu bir cenaze töreninden çok daha fazlası; ikilinin yıllar öncesine uzanan karmaşık geçmişi, adanın uğultulu rüzgarları ve çarpışan dalgalarıyla birleşerek vahşi bir hesaplaşmaya dönüşüyor.
“Orenda” Kavramı ve Görsel Dil
Filmin ismine de hayat veren Orenda, aslında her şeyin içinden geçen o görünmez yaşam gücünü temsil ediyor. Honkasalo, bu gücü bir belgeselci sabrı ve bir ressam titizliğiyle işliyor. Uzun çekimler, Bergmanvari yüzleşmeler ve İskandinav sessizliğini bir yakıt olarak kullanma becerisi, filmi sıradan bir dramadan ayırıp ruh cerrahisi seviyesine taşıyor.
Neden 2026’da Hala “Orenda” Diyoruz?
Bugün, 2026 yılının “içerik yorgunluğu” içinde boğulurken, Orenda gibi filmler birer vaha görevi görüyor. Hızlı kurgular ve klişe gerilimlerden sıkılan izleyici, “yavaş ama derin” olanın peşine düştü. Post-dindar bir dünyada yaşayan, ancak hala ritüellere, affedilmeye ve kutsal bir dokunuşa açlık duyan modern insanın yarasına parmak basıyor.
“Orenda; rüzgarın, taşın ve tenin arasından geçen o görünmez yaşam gücüdür. İnsanı ya şifaya ya da daha büyük bir acıya sürükler.”
Film, özellikle Alma Pöysti’nin Septimius Ödülleri’nde kazandığı “En İyi Avrupalı Aktris” ödülüyle uluslararası arenada gücünü tescilledi. Honkasalo’nun on yıl sonra gelen bu geri dönüşü, İskandinav sinemasının yerel bir dilden nasıl küresel bir sanat diline evrildiğinin en net kanıtı.
Apartman No:26 Notu
İnanç Bittiğinde Ne Kalır?
Orenda, ucuz bir kurtuluş öyküsü veya kolay cevaplar sunmuyor. Aksine, cevaplanmamış sorularla oturma cesaretini yüceltiyor. Filmden çıktığınızda hikaye bitmiyor; aksine zihninizde o soğuk adanın rüzgarları esmeye devam ediyor. Bu, 2026 sinemasının en önemli trendlerinden birini temsil ediyor: Varoluşsal dürüstlük. İzleyiciye vaaz vermiyor, izleyicinin kendi içindeki boşluğu görmesine izin veriyor.
