Loş bir koridorun sonuna doğru adımlarken ayağımızın ucuna takılan o tekinsiz hissi çoğumuz biliriz; kendi evimizde, kendi kurduğumuz sandığımız düzenin tam ortasında ansızın beliren yabancı bir varlık ya da tanımsız bir gölge. İbrahim Karakütük’ün Galeri Nev’deki yeni sergisi “Koridorda Bir Köpek Var”, tam da bu eşikte durup içeriye, en çok da kendi içimize bakmaya çağırıyor bizi.
İnsan, iplerini sıkı sıkıya elinde tuttuğuna inandığı bir ömrün ortasında bile kendine ansızın yabancı düşebiliyor. Seçimlerimizi bütünüyle kendi irademizle yaptığımızı varsaydığımız o konforlu alan; aslında aileden devlete, kültürel alışkanlıklardan teknolojinin dayattığı yeni ritimlere kadar çok önceden örülmüş görünmez duvarlarla çevrili. Karakütük, serginin omurgasını kurarken çocukluğun o saf ölçeğini fısıldıyor kulağımıza: Bulutların sınır tanımadan bir ufuktan diğerine aktığı, bir ağacın kök saldığı toprakla usulca uzlaştığı, gölgenin ait olduğu bedene sadakatle eşlik ettiği o günleri… Büyümek ise tam da bu berrak dengenin bozulması; ait olmak ile savrulmak, kök salmak ile hareket etmek, kendi sesini bulmak ile üzerine geçirilen kalıba sığmak arasındaki o dinmeyen gerilimin ta kendisi.
Modern çağ bu sıkışmayı parıltılı bir ambalajla, yani “özgürlük” vaadiyle sunuyor. Kendini gerçekleştirmek, sürekli gelişmek, kendi hayatının kaptanı olmak… Kulağa vaatkâr gelen bu çağrı, bir süre sonra bireyi durmaksızın kendini yeniden üretmeye, görünür kılmaya ve tanımlamaya zorlayan ağır bir mesaiye evriliyor. Böylece insan, özgürleşmek adına sarıldığı araçların içinde adım adım yeniden biçimleniyor.
İşte bu noktada kişisel olanla toplumsal olan arasındaki sınır incelip eriyor; bedenin yüzeyine çarpıyor. Sergideki kadrajlarda beden, yalnızca anatomik bir varoluş değil; korkuların, saklanışların, geri çekilmelerin ve dışarıdan gelen görünmez müdahalelerin kaydedildiği bir tür duygu yüzeyi olarak karşımıza çıkıyor. Bir omuzun hafifçe çöküşünde ya da boşlukta asılı kalan tedirgin bir duruşta, dünyanın insan üzerinde bıraktığı o sessiz baskıyı okuyabiliyorsunuz.
Karakütük, sergide doğrusal ve didaktik bir hikâye anlatma kolaycılığına kesinlikle sığınmıyor. Başı, gelişmesi ve sonu olan klasik bir kurgu yerine; bedenler, hayvanlar, tekinsiz mekân kesitleri, doğa parçaları ve gündelik hayatın kenarda kalmış ayrıntıları sezgisel bir akışla yan yana geliyor. Bir fotoğraf diğerinin eksikliğini tamamlamıyor; aksine, yanındaki karenin sessizliğini büyüterek zihninizde yeni bir soru işareti açıyor.
Buradaki gölge de yalnızca ışığın yokluğuyla beliren siyah bir leke değil. Bizden önce buralardan geçmiş ilişkilerin, üzerimize devrilen beklentilerin ve geçmişin kolay kolay silinmeyen tortusunun izdüşümü. Kendi gölgemizi düşürmekle başkasının gölgesinde kaybolmak arasındaki o bıçak sırtı çizgi, serginin her karesinde belirip kayboluyor.
“Koridorda Bir Köpek Var”, bireyin kendisini kuşatan koşullardan bütünüyle sıyrılabileceğini iddia etmiyor; zaten serginin dürüstlüğü de buradan geliyor. Bunun yerine, bu çemberin ortasında kendine ait sahici bir alan açmanın mümkün olup olmadığını araştırıyor. Zihninizde yankılanan o son fısıltı ise sergi alanından çıktıktan sonra da uzun süre peşinizi bırakmıyor: Belki de mesele, insanın kendi hayatının ne kadarını seçebildiğinden çok, kendisine verilmiş olan hayatın içinde ne kadar kendisi olarak kalabildiğidir.
İbrahim Karakütük’ün içe dönük, sezgisel ve sakin ama sarsıcı görsel dünyası, 7 Kasım 2026’ya kadar Galeri Nev’de izlenebilir. Koridorda karşılaştığınız o gölgeyle yüzleşmek için kendinize biraz vakit ayırmakta fayda var.
