Bir insanın ölmeden önceki son sözü, bazen tüm hayatının en büyük eksikliğini fısıldar; tıpkı Orson Welles’in ölümsüz karakteri Charles Foster Kane’in o meşhur “Rosebud” nidası gibi. Medya imparatorluğunun devasa gölgesinde, görkemli şatosu Xanadu’nun derin sessizliğinde münzevi bir hayata hapsolan Kane, aslında sahip olamayacağı tek şeye, yani geçmiş zamanın masumiyetine duyduğu özlemle son nefesini verir. Shepherd’s Bush Market’ın endüstriyel dokusundaki FreddieFoulkes Gallery, 30 Mayıs 2026’ya kadar sürecek olan “Rosebud” sergisiyle bizi, Jacques Lacan’ın tabiriyle o ulaşılamaz arzu nesnesinin, yani objet petit a’ nın peşine düşen iki farklı kuşağın fırça darbeleriyle buluşturuyor.
Dan Coombs ve Sophie Ives’in yeni dönem eserlerini bir araya getiren bu seçki, tarif edilemez bir boşluğun, deneyimlenen ama dile dökülemeyen o ham duygunun peşinden gidiyor. Sophie Ives’in kağıt üzerine yaptığı, resim ile çizim arasındaki o ince çizgiyi flulaştıran çalışmalarında, yağlı boya çubuklarının yüzeyde bıraktığı katartik izleri görüyoruz. Bu figürler sadece dans eden ya da sevişen bedenler değil; bedensel deneyimin en saf sembolleri olarak karşımıza çıkıyor. Öte yandan Ives’in ahşap paneller üzerine yaptığı daha yeni ve kararlı çalışmaları, izleyiciye adeta küfür eden ya da onunla göz göze gelmekten çekinmeyen, özbilinci yüksek ve çok daha sert figürleri barındırıyor.
Kuşak farkının diğer ucunda duran deneyimli figüratif ressam Dan Coombs ise ruhun en ince kıvrımlarına dokunmayı sürdürüyor. Coombs’un bu sergideki tekil figürleri, yalnızlığı bir hüzün kaynağı değil, aksine bir teselli, derin bir tefekkür ve haz alanı olarak tanımlıyor. İlk bakışta son derece dışavurumcu ve dinamik görünen bu resimler, aslında şaşırtıcı bir teknik hassasiyet ve boya kullanımındaki ekonomik bir disiplinle inşa edilmiş. Sanatçının eserlerine verdiği kadın veya figür gibi genelleyici başlıklar, bu resimlerin aslında hepimize, yani her birimize dair olduğunu hatırlatan bir evrensellik taşıyor.
Bu sergi, pazarın canlı gürültüsüyle galerinin dingin atmosferi arasında, izleyiciyi sembolik bir anlam arayışına davet ediyor. Ives’in çocuksu ama bir o kadar da hırçın enerjisiyle Coombs’un psikolojik derinliği arasındaki o paradoksal uyum, serginin en etkileyici damarlarından birini oluşturuyor. Her iki sanatçı da Kane’in o meşhur kızak simgesinde olduğu gibi, yitirilmiş bir zamanın ya da asla tam olarak anlatılamayacak bir deneyimin peşinde vibrasyon yayan imgeler sunuyor.
Sizce modern hayatın koşturmacasında biriktirdiğimiz onca şeyin ortasında, bizim ruhumuzdaki o eksik parçayı tamamlayacak olan “kızağımız” ya da son nefesimizdeki “Rosebud”ımız nerede gizli olabilir?
