Kendilerini “Sydney’den sıradan bir yerel grup” olarak tanıtıyorlar. Ancak bu aşırı alçakgönüllülük, ürettikleri müzikle derin bir tezat oluşturuyor; zira yaptıkları şeyin sıradanlıkla uzaktan yakından ilgisi yok.
Summer Again, Sung to the End… Aslında her şey bu ismin içinde gizli. Yaz yeniden geldi ama sonuna kadar da şarkısı söylendi; o güzel mevsim bitmeden hemen önceki o son nefes. Bu buruk his şarkının her saniyesine sinmiş durumda: Yankıyla sarmalanmış gitarlar, ağırbaşlı bir ritim ve hiçbir yere yetişme telaşı olmayan usul melodiler. Parça dinleyiciyi yormuyor, ona bir duygu dayatmıyor. Sadece orada durup sizin ona usulca katılmanızı bekliyor.
Dream-pop türünün iyi örnekleri her zaman tam olarak böyle hissettirir. Dikkatinizi çekmek için çırpınmaz, bağırmaz; sadece sizi içine çeker. EGOISM’in müziği de kesinlikle bu kategoride yer alıyor. Odanızın duvarlarını esneten, camları buğulandıran ama sesini asla gereğinden fazla yükseltmeyen türden bir iş bu. Shoegaze’in puslu havasını dream-pop’ın ferahlığıyla harmanlayan eşsiz bir doku var burada; ne kapkaranlık ne de tamamen aydınlık. Tam da ikisinin arasındaki o kırılgan sınırda duruyor.
Grup bu şarkıyı “yazın son gecesinin hissi” olarak tanımlıyor ki bu son derece isabetli bir tespit. Kimsenin uyumak istemediği, bir şeylerin veda etmek üzere olduğunu bildiğiniz ama o vedanın henüz tam olarak gerçekleşmediği o buruk an… EGOISM, o tarifsiz duyguyu alıp dört dakikanın içine kusursuzca sığdırmayı başarmış. Başta bahsettikleri o “sıradan” yerel kimliklerinden sıyrılıp çoktan Sydney’in sınırlarını aşmaya başlamaları kesinlikle bir tesadüf değil.
