Zifiri bir gecede durgun suya adım atan yalnız bir figür, kafa lambasının cılız ışığında verandada Uno oynayan çocuklar ya da başında kırık bir taçla doğrudan bize bakan o küçük çocuk… Aron Wiesenfeld’in tuvallerine adım attığınızda, sonu yazılmamış bir hikâyenin tam ortasına düşersiniz. Sanatçının yağlı boya tabloları, karanlığın içinden sızan fısıltılı bir merak duygusunu besliyor.
Wiesenfeld’in kompozisyonlarında sahneler çoğunlukla alacakaranlıkta ya da gecenin derinleştiği saatlerde kuruluyor. Kadrajın arka planı yavaşça koyu tonların içinde erirken, nereden geldiği belirsiz bir ışık kaynağı figürleri belirginleştiriyor. Ancak bu sahnelerde korku ya da tehlike hissi yok; aksine, bir rüyanın ortasında uyanmışçasına dingin bir kabulleniş göze çarpıyor. Karakterler ya çerçevenin hemen dışında kalan bir noktaya dalıp gitmiş ya da sisli, görünmeyen mekânlara doğru harekete geçmiş durumda.
“Transfer” tablosunda bir anne ve çocuğunu aydınlatan belirsiz ışık, “Reunion”da arkada süren fısıltılı diyaloglar veya “Limbo”daki o durgun su… Hepsi tamamlanmamış, sonu izleyicinin kendi hafızasına ve düş gücüne bırakılmış birer görsel sekans. Wiesenfeld; insanla doğanın, çocuklukla yetişkinliğin sınırında duran o kısa, sessiz temas anlarını yakalamakta usta.
Görsel anlatımdaki bu güçlü hikâye kurma yeteneği, sanatçıyı uzun süredir üzerinde çalıştığı grafik roman projesine taşıdı. Wiesenfeld’in merakla beklenen bu çalışması, Fransa’da La Fuite adıyla okurla buluşurken, önümüzdeki yıl Image Comics etiketiyle Runoff başlığı altında İngilizce baskısını yapacak.
