Thames Nehri’nin çekilen suları, yüzyıllardır Londra’nın geçmişini çamurlu kumsallara bırakır. 18. yüzyılın sonlarından bu yana “mudlarking” adıyla anılan bu nehir kıyısı avcılığı; Romalılardan kalan sikkelerin, kırık seramiklerin ya da eski pipo parçalarının peşine düşenlerin sessiz tutkusudur. Brooklyn’de üretmeye devam eden ressam Kylie Manning, Londra’daki ilk kişisel sergisi The Mudlarkers ile tam da bu noktada, suların durulduğu ve tarihin katmanlaştığı o belirsiz eşikte duruyor.
Pace Gallery’nin Hanover Square’deki alanında 13 Ekim – 14 Kasım 2026 tarihleri arasında gerçekleşecek sergi, Manning’in gittiği coğrafyaların ruhunu tuvallerine taşıma geleneğini sürdürüyor. Sanatçı bu kez yalnızca imgelemini değil, toprağın doğrudan kendisini de fırçasına dahil ediyor: Hampshire ve Londra çamuru ile Thames’in dip tortuları, pigmentlerle birleşerek resimlerin ham maddesine dönüşüyor. Gelgitin en tepe noktasında, bir halin henüz diğerine teslim olmadığı o kırılgan anda yakalanan kompozisyonlar, renklerin yoğunluğu ve dinamik bir hareket duygusuyla tuvale kazınıyor.
Resim yapmayı nehir yatağında bir şey arama eylemine benzeten Manning, bu süreci yüzeyin hemen altında saklı olana duyulan bir inanç olarak tanımlıyor. Zihinsel bir jeolojinin içinde, sonucun ne olacağından emin olmadan yürütülen bu kazı, tuval üzerinde katmanların silinip yeniden yazılmasıyla biçimleniyor.
Alaska’nın fırtınalı balıkçı teknelerinde geçen zamanlardan Meksika sahillerindeki sörf anılarına kadar kendi yaşam öyküsünden izler taşıyan Manning, ışık ve dengeyle kurduğu ilişkiyi tarihsel bir diyalogla besliyor. J.M.W. Turner’ın atmosferik ışığından Frans Hals’ın güçlü fırça izlerine, Berthe Morisot ve Ruth Asawa’nın çizgi dışı formlarına uzanan bu görsel dil; tarih boyunca kalıplaşmış “başyapıt” kavramını çağdaş feminist bir süzgeçten geçiriyor.
Açılış resepsiyonu 12 Ekim akşamı yapılacak olan The Mudlarkers, Pace Gallery London’da ziyaret edilebilir.
