Regent’s Park’ın sonbahar pusunda 14 – 18 Ekim 2026 tarihlerinde kurulacak Frieze London ve Frieze Masters; bu yıl kitlesel kalabalıkların ötesine geçip tek bir zihnin iç dünyasına davet eden 13 özel solo seçkiyi ağırlıyor. Deutsche Bank ortaklığında gerçekleşen ve Studio Lenca’nın göç deneyimlerine odaklanan özel enstalasyonuyla beslenen fuar alanında yükselen bu bağımsız duraklar, unutulmuş anlatılardan malzeme deneylerine uzanan katmanlı bir hafıza alanı kuruyor.
Frieze London kanadında Latin Amerika’nın tarihi direniş hafızası öne çıkıyor. Lisson Gallery standındaki Dalton Paula, Afro-Brezilya tarihinin göz ardı edilen isimlerini, Chico Rei, Zeferina ve Ventura Mina gibi 16. ila 19. yüzyıl kölelik karşıtı kahramanların portreleriyle tuvale taşıyor. Sanatçının tuval üzerindeki bu onarıcı tavrı, Inhotim Enstitüsü’ndeki Dupla Cura retrospektifiyle de paralel bir hat çiziyor. Pace Gallery’nin sunduğu Marina Perez Simão ise renklerin algısal sınırlarını katmanlı monokrom manzaralarla sınıyor; izleyicinin hareketine göre mavi ile pembe arasında yer değiştiren tuvaller dingin bir izleme anı kuruyor. Galerie Jocelyn Wolff seçkisinde Miriam Cahn, 24 parçalık nadir resim ve desen grubuyla yaşlanma, oto-portre ve bedenin kırılgan şiddeti üzerine feminist bir iç hesaplaşma sunarken; Fortes D’Aloia & Gabriel’de Márcia Falcão, çoğalan uzuvlar ve hareketli fırça darbeleriyle bedeni katı bir form olmaktan çıkarıp çatışmalı bir deney alanına dönüştürüyor.
Port-au-Prince’te annesiyle gelinlik atölyesinde öğrendiği boncuk işleme tekniğini Vodou bayraklarına (drapo) dönüştüren Myrlande Constant, Fort Gansevoort ile Avrupa’daki ilk solo sergisini açarak pullarla bezenmiş Karayip ritüellerini Londra’ya taşıyor. Frieze London’a ilk kez katılan Berthold Pott standında Agata Ingarden, Hours of the Dog serisinden istiridye kabuklarını, lamelli perdeleri ve inşaat malzemelerinden doğan bulut benzeri Hermits heykellerini içten parıldayan neonlarla birleştirip rüya gibi bir mimari evren kurguluyor. Timothy Taylor sunumundaki Sean Landers ise denizcileri, palyaçoları ve yaban hayvanlarını ıssız fırtınaların ortasına yerleştirerek çağdaş insanın kaygılarını alegorik bir dille tuvale döküyor.
Tarihin çeperini genişleten Frieze Masters cephesinde ise zamanı aşan heykelsi ve kavramsal hesaplaşmalar var. Galleria Continua, Anish Kapoor’un 1989 tarihli Not Eve kumtaşı heykeli ve 90’lı yılların seramikleriyle sanatçının oyuk, boşluk ve kabuk arayışındaki ilk kırılma anlarını bir araya getiriyor. 95 yaşındaki Sudanlı usta Ibrahim El-Salahi, Vigo Gallery standındaki Pre-Pixel serisinde Slade School yıllarına (1954–1957) uzanarak figürü geometrik ızgaralara ve kromatik soyutlamalara böldüğü ilk arayışlarını sergiliyor. Elvira Moreno Gallery, Kolombiyalı sanatçı Luis Fernando Zapata’nın (1951–1994) Paris döneminde kâğıt hamuru ve ritüel nesneleriyle ürettiği, AIDS krizinin gölgesinde insan kırılganlığını mühürleyen yapıtlarını fuara taşıyor.
Gallery Isabelle, Cy Twombly’nin yakın dostu ve İran çağdaş sanatının göçebe figürü Fereydoun Ave’nin Tahran’daki kişisel arşivinden çıkan 1976–2000 arası kâğıt üzeri kolajlarını ilk kez gün yüzüne çıkarıyor. Ketabi Bourdet, Fransız savaş sonrası sanatının geometrik soyutlama ve pop-art teğetindeki ismi Guy de Rougemont’un (1935–2021) dört on yıla yayılan cesur üretimini sergilerken; D Lan Galleries standındaki Avustralya Aborjin sanatçısı George Tjungurrayi, Çöl insanının kutsal tören desenlerinden mülhem Mamultulkulnga ve Untitled – Kirrimalunya gibi tuvalleriyle yerel coğrafyanın çizimsel ritmini Londra’ya mühürlüyor.
