Bode, 21 Haziran 2026 tarihine kadar ev sahipliği yaptığı Hyperacuity başlıklı grup sergisiyle izleyiciyi görme eyleminin doğasını yeniden müzakere etmeye davet ediyor. İsmini gözün fiziksel sınırlarının ötesini algılama becerisini tanımlayan bir görme bilimi teriminden alan sergi; Alteronce Gumby, Henri Haake, Sol Kordich, Gabriel Mills, Teresa Murta ve Zafer Urun’un algının görünmez katmanlarını eşeleyen üretimlerini bir araya getiriyor. Turner’ın atmosferik erimelerinden izlenimciliğin algısal belirsizliklerine, Op Art’ın optik deneylerinden savaş sonrası soyutlamanın fenomenolojik arayışlarına kadar uzanan tarihsel bir mirasa eklemlenen sergi, görme eyleminin asla tarafsız olmadığını savunuyor. Tuvalleri ve nesneleri birer hazır imge olmaktan çıkarıp görünürlüğün sürekli belirip kaybolduğu birer geçiş eşiğine dönüştüren sanatçılar, günümüz algı dünyasının parçalı, katmanlı ve çelişkili yapısını masaya yatırıyor.
Sergide yer alan her bir isim, bu algısal keskinlik arayışına tamamen kendine has teknik ve kavramsal pencereler açıyor. Alteronce Gumby, cam ve pigmentleri bir araya getirerek ışığı hem somut bir malzeme hem de akışkan bir illüzyon olarak kullanıyor ve izleyicinin fiziksel hareketini zorunlu kılan, sabit algıya direnen dinamik yüzeyler tasarlıyor. Henri Haake’nin resimleri ise dijital kalıntılar, ekspresif jestler ve yoğun referans katmanlarının birikmesi ve aşınmasıyla şekilleniyor; netliğin sınırında gezinen bu imgeler sürekli eriyerek kayboluşun kendisini neredeyse dokunulabilir bir deneyime dönüştürüyor. Sol Kordich ise mimari, şiir ve sembolik sistemlerden referanslar devşirerek, jest ve şeffaflık aracılığıyla hem mahrem hem de genişleyen zamansal alanlar inşa ediyor; izleyiciyi resmin iç ritmini yakalamaya yönelik sabırlı bir bakış modeline çağırıyor.
Gabriel Mills, Afrika heykeltıraşlığından ve kişisel anlatılardan beslenerek hiperakuit kavramını hafıza, soy ve metafizik alanına taşırken, figüratif ve soyut dışavurumculuğu harmanlayarak kimliği şekillendiren görünmez güçlerin izini sürüyor. Teresa Murta, önceden belirlenmiş sert bir yapı kurmaksızın soyut ile figüratif, doğal ile yapay formlar arasında son derece sezgisel ve akışkan bir dille gezinerek sabit yorumlara meydan okuyan açık uçlu imgeler kurguluyor. Zafer Urun’un multidisipliner pratiği ise moda, sokak kültürü ve sanat tarihini geleneksel ve dijital tekniklerle harmanlayarak tasarım ile sanat, nesne ile imge arasındaki sınırları bulandırıyor; algımızı inşa eden kültürel kalıpları fark etmemizi sağlıyor. Son tahlilde Hyperacuity, tamamlanmış veya tek hamlede tüketilebilen bir görme biçimi sunmak yerine, neyin açığa çıktığı ve neyin gizli kaldığı üzerine bitmek bilmeyen, değişken ve akışkan bir dikkat yönlendirmesi yaratıyor.
