Berlin’in hafıza mekanlarından Willy-Brandt-Haus, her yıl sorduğumuz o kaçınılmaz ve hırpalayıcı soruyu bir kez daha sormamız için kapılarını açıyor: Bu fotoğraflara bakmaya ne kadar dayanabiliriz? Belki de asıl soru, bakmama lüksüne sahip olup olmadığımızdır. Zira biz bu karelere bakarken zorlanıyoruz ama o kadrajların içindeki insanlar bizzat o gerçekliğin içinde nefes alıyor, direniyor ya da veda ediyor. 8 Mayıs’ta açılan ve 31 Mayıs 2026 tarihine kadar sürecek olan World Press Photo 2026, 141 ülkeden binlerce fotoğrafçının on binlerce karesi arasından süzülüp gelen, dünyanın o ham ve çıplak halini Berlin’in kalbine taşıyor.
Bu yılın seçkisi, estetik bir kaygıdan ziyade etik bir zorunluluğun dökümü gibi. Kadrajlar Los Angeles’tan Filipinler’e, Meksika’dan Norveç’e uzanırken, iklim krizinin yarattığı o geri dönülemez hasarı bir doğa manzarası değil, bir hayatta kalma savaşı olarak önümüze koyuyor. Silahlı çatışmaların gürültüsü, sessiz direnişler, bitmek bilmeyen yaslar ve gündelik yaşamın o pamuk ipliğine bağlı kırılganlığı bu duvarlarda yankılanıyor. Ancak serginin nirengi noktası, kuşkusuz Tyrone Siu’nun Reuters için çektiği o sarsıcı kare. 26 Kasım 2025’te Hong Kong’daki Tai Po kompleksini saran yangın sırasında mahsur kalan eşiyle telefonda konuşan Wong’un o son anı… Fotoğraftaki çığlık kulakları tırmalamıyor ama ruhu sarsıyor; o sessiz veda, serginin en ağır ve en unutulmaz yükü olarak izleyicinin üzerine çöküyor.
Willy-Brandt-Haus, bu yıl ana seçkiyi çok anlamlı bir geri dönüşle, Pablo E. Piovano’nun uzun soluklu projesiyle taçlandırıyor. Arjantin’in genetiği değiştirilmiş soya fasulyesine onay verdiği 1996’dan bu yana, glifosatın insan sağlığı üzerinde yarattığı sistematik yıkımı belgeleyen bu çalışma, 2017’den dokuz yıl sonra yeniden aynı duvarlarda. Bu kez, geçen zamanın hiçbir yarayı iyileştirmediğini, aksine trajedinin nasıl derinleştiğini kanıtlayan korkunç bir arşivle geri dönüyor. Berlin’in bu etkileyici binasında sergilenen bu kareler, fotoğrafın sadece bir tanıklık değil, aynı zamanda dünyanın gidişatına atılmış bir çığlık olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
