Dile kolay, tam beş yıl… Vokal polip ameliyatı, uzun süren konuşma terapileri, New York’un karmaşasından Kuzey Carolina’nın sessizliğine taşınma ve bambaşka bir hayatın inşası. Lindsey Jordan, Snail Mail adıyla yeniden müzik yapabileceğine inanmak için bu süreçte kendine epey dil dökmek zorunda kaldığını itiraf ediyor. Ama sonunda o beklenen geri dönüş, Ricochet ile gerçekleşti.
Ricochet’de Jordan, önceki çalışmalarına hâkim olan o fırtınalı gençlik aşklarının ötesine geçiyor. Artık aklının kenarından bile geçirmediği soruların peşinde: Ölüm, sonrasında ne olduğu ve sevdiğin şeylerin avuçlarının arasından yavaşça kayıp gitmesinin o sessiz, sinsi dehşeti. Kendi deyimiyle; “Acı yazmak, iyi olduğum bir alan olduğu için benim için güvenli bir liman; ama artık kendi acımın içinde boğulup durmuyorum.”
R.E.M. yapımcısı Mitch Easter’ın stüdyosunda kaydedilen ve Momma grubundan Aron Kobayashi Ritch ile ortaklaşa üretilen albüm; o tanıdık Snail Mail vokallerini korurken, bu kez ipe dizilmiş zarif yaylı düzenlemeleri ve ağır çekim bir dokuyla karşımıza çıkıyor. Açılış parçası Tractor Beam’in parlak, çıngırdayan gitarları, hemen yüzeyin altında derin bir huzursuzluğu barındırıyor.
Albümün şüphesiz en güçlü anlarından biri olan My Maker, Jordan’ın “Cennete uçak uçurmak istiyorum” dizesiyle tüm plağın ruhunu özetliyor: Ölümün ötesine dair hem hafif hem ağır, hem kurgusal hem de itiraf niteliğinde bir merak. Çıkış teklisi Dead End ise arabalarda sigara içilen o amaçsız banliyö öğleden sonralarını özleyen, grungy-shoegaze tınısıyla kalabalık konser salonlarının duvarlarında yankılanmaya şimdiden hazır görünüyor.
Müzikal olarak Ricochet, 90’lar alternatif rock sahnesinin en parlak dönemlerine bir saygı duruşu niteliğinde: Catherine Wheel’in güneşli tınıları, Radiohead’in Britpop dehlizleri ve Smashing Pumpkins’in o lirik sertliği albümün DNA’sında var. Ancak bunların hiçbiri ucuz birer alıntı değil; Jordan bu kaynakları kendi sesinin içinde eritip özgün bir dile dönüştürmeyi başarmış.
11 parça ve yaklaşık 40 dakika… Bu sürenin sonunda, dünyanın sizin küçük hayatınızdan ve dertlerinizden tamamen bağımsız olarak dönmeye devam ettiğini kabul etmenin o hem acı hem de tuhaf bir şekilde özgürleştirici hissiyle baş başa kalıyorsunuz.
