PG Art Gallery · 2026
Heykel, çoğu zaman sessiz bir sanat sayılır. Ayla Turan’ın heykelleri ise hiç de sessiz değil.
Turan’ın 30 yıllık üretimini bir araya getiren bu retrospektif; sanatçının mermer, bronz, ahşap ve polyester gibi çok çeşitli malzemelerle ürettiği 56 eseri aynı çatı altında buluşturuyor. Erken dönem çalışmalarından en güncel üretimlerine uzanan bu kapsamlı seçki, sanatçının heykel pratiğinin zaman içindeki dönüşümünü şeffaf bir biçimde izleme imkânı tanıyor.
Turan’ın üretimini kendine has kılan çok temel bir paradoks var: Fiziksel olarak tamamen sabit duran bu heykellerde inanılmaz bir devinim duygusu hissediyorsunuz. Bu durum, formun hareketi basitçe taklit etmesi değil; bizzat malzemenin içine hapsedilmiş bir gerilimin yansıması. Gündelik yaşamdan çekip çıkarılan figürlere uzanan konular, çoğu zaman mizahi ve dinamik bir dille işleniyor. Ancak bu mizah kesinlikle yüzeysel bir hafiflik barındırmıyor; aksine, oldukça ciddi ve derinlikli bir gözlemin ürünü olarak karşımıza çıkıyor.
Son dönem çalışmalarında çocukluk temasına yoğunlaşan sanatçı; bu kavramı sosyolojik, psikolojik ve kültürel perspektiflerden ele alarak son derece minimalist bir form dili inşa ediyor. Eserlerindeki o pürüzsüz beyaz yüzeyler, masumiyet ve saflık fikrini doğrudan çağrıştıran dingin bir görsel alan yaratıyor.
PG Art Gallery’nin bu retrospektife ev sahipliği yapması, galerinin temsil anlayışı açısından da fazlasıyla kayda değer. Zira on yıllardır birlikte çalıştığı bir sanatçının bunca yıllık birikimini eksiksiz bir seçkiyle sunmak, ticari bir hamle olmanın çok ötesinde güçlü ve kurumsal bir tutum sergilemek anlamına geliyor. Türkiye heykel sanatının daha çok mercek altına alınmayı hak eden bu değerli ismine odaklanan sergi, koleksiyonerler kadar akademik araştırmacılar için de çok önemli bir referans noktası sunuyor.
Ayla Turan, salt piyasa beklentilerine göre şekillenen “tüketilebilir” üretimler yapmak yerine, kariyerini galerilerle kurduğu köklü bağlarla büyütmeyi seçmiş bir sanatçı. Onun bu otuz yıllık serüveninin tek bir mekânda bütüncül bir şekilde izlenebilmesi, Türkiye çağdaş heykel tarihinin küçük ama son derece güçlü bir arşivi gibi işlev görüyor.
