Londra’nın sanat belleğinde, soyutlamanın doğayla olan kopmaz bağını yeniden tanımlayan bir duraktayız. Lisson Gallery, Jonathan Jones tarafından “yaşayan en büyük soyut ressam” olarak nitelendirilen Sean Scully’nin manzarayı bir mihenk taşı olarak konumlandıran “The Nature of Art” başlıklı sergisine ev sahipliği yapıyor. 18 Şubat’ta kapılarını açan ve 9 Mayıs 2026 tarihine kadar devam edecek olan bu seçki, sanatçının 2005 tarihli Aran serisi fotoğraflarından son dönem eserlerine uzanan geniş bir retrospektif perspektif sunuyor.
Bitkisel Etütlerden Radikal Soyutlamaya
Serginin merkezinde, Scully’nin manzara temasını kariyeri boyunca nasıl işlediğini kronolojik bir izlekle sunan “salon tarzı” devasa bir duvar yer alıyor. Soldan sağa doğru ilerleyen bu kurgu, sanatçının henüz bir öğrenciyken 1965 yılında kağıda döktüğü bir ev bitkisi çizimiyle başlıyor. Scully’nin bu titiz botanik çalışmadan radikal soyutlamaya geçişi sadece bir yıl gibi kısa bir sürede gerçekleşiyor. 1965-66 yıllarına ait canlı yağlı pasteller ve guajlar, geleneksel ufuk çizgilerini ve figüratif imgeleri, cesur bir renk kullanımı ve soyut bir ivmeyle iç içe geçiriyor.
Yeşilin Gecikmiş Girişi ve Monet’ye Saygı
Scully’nin kağıt üzerindeki pratiği, 1984 tarihli suluboyalarından —kırsal manzaralar ve balkon manzaraları— tam anlamıyla çizgisel ve bloklardan oluşan soyut kompozisyonlara evriliyor. Sanatçının yazılı notları, Monet’nin Giverny’sine duyduğu hayranlığı ele verirken, ilginç bir teknik itirafta bulunuyor: Ressamın paletine yeşil rengi, uzun bir aradan sonra ancak 2016 yılında dahil olmuştur. Füzen çalışmalar toprağın katmanlarını ve bitki örtüsünün karmaşıklığını deşerken, kağıt üzerindeki bu döngü 2025’in son haftasında Eleuthera’da yapılan yeni çizimlerle tamamlanıyor.
Fotoğraf: İstifleme ve Tabakalamanın Arşivi
Fotoğrafçılık, Scully’nin manzara odaklı bu mini araştırmasında sabit bir değişken olarak öne çıkıyor. Fas duvarlarından Siena’nın kapılarına, kıyı şeritlerinden odun yığınlarına kadar uzanan bu lens odaklı arayış, İrlanda’nın batısındaki Aran adasında çekilen 24 siyah-beyaz fotoğraflık ikonik Aran (2005) serisinde zirveye ulaşıyor. Sanatçının resimlerinde sıkça gördüğümüz yatay bantlar ve tesselle benzeri jestlerin kökeni, bu fotoğraflardaki antik taş istifleme geleneklerinde ve kaba yontulmuş kaya yığınlarında kendisini belli ediyor.
Sergi, Scully’nin imzası niteliğindeki beş bantlı bir Landline tablosu ve Fas etkilerini taşıyan alüminyum üzerine yağlıboya çalışmasıyla sonlanıyor. Doğadan süzülerek gelen ve nihayetinde yine doğaya dönen bu formlar, Scully’nin görme ve düşünme biçiminin ne kadar tabiatla hemhal olduğunu kanıtlar nitelikte.
