Coldplay’e support olmak bir şeydir. Coldplay’e support olup ardından kendi turnenize çıkmak başka bir şeydir. Hana Lili ikincisini yaptı — ve anlaşılan o ki bu süreçte daha hafif bir şey yazmaya hiç niyeti yoktu.
Not Fair ilk rifte bunu söylüyor zaten. Distorsiyonlu gitarlar, Wales’in yağmurlu bir garajından çıkmış gibi geliyor — temiz değil, cilalı değil, tam da olması gerektiği kadar ham. Ama şarkı orada kalmıyor. Koro geldiğinde bir şey açılıyor; o ana kadar biriktirilen bütün gerilim bir anda boşalıyor. Hana’nın sesi de tam bunu yapıyor: tutup tutup bırakıyor. Kısık başlıyor, sonra kesiyor kendini serbest.
Deftones ve Pixies etkisi bariz — ama bu kötü anlamda değil. Bu referansları bilen biri onları içselleştirmiş ve kendi öfkesiyle yeniden yazmış. Sözler günlük gibi: düşünülmeden yazılmış havası var ama o hava çok dikkatli kurgulanmış. “Sick of Myself”i dinleyenler bu parçada bir adım ileri atıldığını hemen fark edecek. Riff’ler daha ağır, cümle kuruluşu daha karanlık.
Grunge’ın ana akıma sızdığı her dönemde böyle isimler çıkıyor ortaya — ama çoğu o dalgayla birlikte gelip gidiyor. Hana Lili’nin burada farklı bir yerde durduğunu düşünüyorum. Çünkü bu parçada performans yok. Sadece biri bir şeyin adaletsiz olduğunu söylüyor ve bunu söylerken bütün sesini kullanıyor.
