Saat 20:30. Beyniniz Yerinde mi? Paper Tiger Television Londra’da Ekranı Ele Geçiriyor

Apartman No:26’nın Londra katında bu hafta, pencerelerimizi New Cross’un o çok sesli ve entelektüel dokusuna, Goldsmiths CCA’e çeviriyoruz. Londra’nın şubat soğuğu sokaklarda kol gezerken, galerinin içindeki ekranlardan 1980’lerin New York’undan fırlamış, cızırtılı ama bir o kadar da zihin açıcı bir ses yükseliyor: “Saat 20:30. Beyniniz yerinde mi?” ABD merkezli video kolektifi Paper Tiger Television (PTTV), Birleşik Krallık’taki bu ilk kapsamlı sergisiyle medya devlerinin illüzyonlarını parçalamaya geliyor. Apartmanımızın antenleri bu hafta yayını bizzat “basın özgürlüğünün” ve DIY kültürünün kalbinden alıyor. Eğer siz de televizyonun sadece bir eğlence kutusu değil, aynı zamanda bir kontrol mekanizması olduğunu düşünüyorsanız, bu katın havası tam da sizin frekansınızda.

Medya Devlerine Karşı Bir “DIY” Çığlığı

1981 yılında, 60’ların politik iyimserliği ile yeni gelişen video teknolojilerinin heyecan verici kesişiminde kurulan Paper Tiger Television, kurumsal medya kontrolüne karşı radikal bir alternatif olarak doğdu. ABD’deki yerel kablolu TV ağlarının “halkın erişimine açık kanallar” zorunluluğunu bir truva atı gibi kullanan kolektif, ideolojik eleştiriyi bizzat televizyonun kendi mecrasında icra etti.

Goldsmiths CCA’deki sergi, kırk yıla yayılan üretimden yaklaşık 40 programı, arşivlik materyalleri ve prodüksiyon aşamasında kullanılan grafik ögeleri bir araya getiriyor. Bu programların her biri, izleyiciye o meşhur soruyu sorarak başlıyor: “Beyniniz yerinde mi?” Ve her biri, (genellikle komik derecede düşük olan) bütçesini açıklayarak sona eriyor. Bu, sadece bir şeffaflık eylemi değil; aynı zamanda yüksek bütçeli medya manipülasyonlarına karşı çekilmiş bir rest.

Ekranın Arkasındaki İpler: Teorisyenler ve Aktivistler

Serginin en can alıcı kısımlarından biri, sanatçıların ve teorisyenlerin popüler dergileri, gazeteleri veya filmleri “okuduğu” performanslar. Donna Haraway’in National Geographic’teki primat temsillerini analiz etmesi veya Martha Rosler’ın Vogue dergisindeki reklam mesajlarını deşifre etmesi, entelektüel bir derinliğin mizahla nasıl harmanlanabileceğinin kanıtı.

• Joan Does Dynasty (1985): Joan Braderman’ın, dönemin kült dizisi Dynasty üzerine yaptığı feminist okuma, serginin en ikonik işlerinden biri.

• Irkçı Temsillere Reddiye: Richie Perez’in Fort Apache: The Bronx filmindeki siyah ve Porto Rikolu tasvirlerini社区 temelli bir bakışla eleştirmesi, PTTV’nin sadece bir teori alanı değil, bir direniş odağı olduğunu gösteriyor.

Estetik Bir Strateji Olarak “Ucuzluk”

PTTV’nin görsel dili, punk kültürü ve erken dönem video sanatı ile derin akrabalıklar taşıyor. Keçeli kalemle yazılmış jenerikler, kolajlar, bez üzerine boyanmış arka planlar ve elle çevrilen “crankee” jenerik düzenekleri… Bu bilinçli “ev yapımı” hissi, izleyiciye medyanın o parıltılı, kusursuz ve büyüleyici dünyasının aslında nasıl inşa edildiğini gösteriyor.

Kazan Dairesi sakinlerimiz için not: Bu sergi, Brecht’in “yabancılaştırma efekti”nin televizyona uygulanmış hali gibidir. Medya üretiminin dikiş izlerini saklamak yerine, onları gururla sergiler. PTTV, bize sadece medyayı eleştirmeyi değil, kendi medyamızı yaratmayı da öğütlüyor.

Sergi Bilgileri:

• Kolektif: Paper Tiger Television (PTTV)

• Mekan: Goldsmiths CCA, Londra

• Tarih: 19 Nisan 2026 tarihine kadar

• Kaçırmayın: Herb Schiller’in New York Times okumaları ve sergi kapsamında düzenlenen geniş kapsamlı söyleşi serisi.

Londra katımızın bu kışkırtıcı sergisinden ayrılmadan önce, kendi “ekran” alışkanlıklarınızı bir kez daha gözden geçirmeye ne dersiniz?