Another End (2024), Piero Messina’nın yönetmenliğinde, yasın en karanlık ve irrasyonel dehlizlerine fütüristik bir fener tutuyor. Film, bilimkurgu sosuna batırılmış bir romantik dram gibi görünse de aslında izleyiciyi etik bir uçurumun kenarına bırakıyor: Aşk, bedenden bağımsız bir yazılım mıdır, yoksa o tenin kokusuna mı hapsolmuştur?
Sal (Gael García Bernal), karısı Zoe’yi trajik bir kazada kaybettikten sonra anı kırıntılarıyla yaşayan bir adamdır. Kız kardeşi Ebe (Bérénice Bejo), ona “Another End” adlı bir şirketten bahseder. Bu şirket, ölen kişilerin bilincini ve anılarını, “konak” (host) adı verilen canlı insan bedenlerine geçici olarak nakletmektedir. Amaç, geride kalanların sevdiklerine “düzgünce” veda edebilmesidir.
Sal, karısı Zoe’yi geri alır; ancak bu kez Zoe, bambaşka bir kadının (Renate Reinsve) bedenindedir. İşin korkunç tarafı ise şudur: Konak beden, içinde bir başkasının bilincini taşıdığından habersizdir.
Film, yas sürecini “atlatılması gereken bir engel” olarak gören modern teknoloji anlayışını masaya yatırıyor. Messina, Sorrentino’nun eski asistanı olmanın verdiği görsel estetikle, acının ve özlemin fiziksel ağırlığını beyaz perdeye yansıtıyor.
Bir insanın bedenini, rızası olmadan (veya parayla kiralayarak) bir başkasının hatıralarıyla doldurmak ne kadar etiktir?
Sal, Zoe’ye mi aşıktır yoksa Zoe’nin anılarını taşıyan o yeni bedene mi? Reinsve ve Bernal arasındaki kimya, bu imkansız soruyu can yakıcı bir gerçekliğe dönüştürüyor.
Teknoloji bize bir veda şansı mı sunuyor, yoksa kabullenmemiz gereken ölümü sadece erteliyor mu?
Bugün (2026), yapay zeka tabanlı “yas chatbotları” ve ölen kişilerin verileriyle eğitilen avatarlar gerçek birer tüketici ürünü haline gelmiş durumda. Another End, bu trendin bir sonraki aşamasını, yani biyolojik dirilişi sorguluyor. Film, “yapabiliyoruz diye yapmalı mıyız?” sorusunu sormaktan çekinmiyor.
“Yas, rasyonel kararların bittiği yerdir. Başka Bir Son (Another End) vaadi, acı çeken bir zihin için her zaman mantıklı görünecektir; ta ki bedelin ne olduğu anlaşılana kadar.”
Eğer Black Mirror‘ın teknolojik spekülasyonlarını seviyor, ancak bunu Inception tarzı bir atmosfer ve derin bir duygusallıkla harmanlanmış halde görmek istiyorsanız, bu film tam size göre. Messina, aksiyon yerine duyguya odaklanarak bilimkurguyu insanileştiriyor.
