Berlin’in sanat durakları arasında, Neuer Berliner Kunstverein (n.b.k.) çatısı altında Moyra Davey’nin multimedya pratiğine derin bir yolculuğa çıkıyoruz. Davey’nin Almanya’daki ilk kapsamlı anketi niteliğindeki bu sergi, sanatçının otuz yılı aşkın üretimini, analog ve dijital lens tabanlı medya araçlarını referanslarla örülü bir yapıda bir araya getiriyor. Sanatçının kendine has sesli anlatımıyla güçlenen eserler; yas, cinsellik ve hayatta kalma üzerine metin ile imgenin iç içe geçtiği sarsıcı bir diyalog kuruyor.
Sergiye adım attığınızda sizi karşılayan ilk işlerden biri, ABD’nin bir sentlik madeni paralarının makro çekimlerinden oluşan bir seçki oluyor. Duvarda ızgara formunda dizilen ve Abraham Lincoln’ün profilini betimleyen bu parçalar (EM Copperheads 151–210), yakından incelendiğinde üzerlerindeki posta damgaları ve adreslerle gerçek kimliklerini ele veriyor. Bu fiziksel izler, her bir parçanın sergileneceği sanat kurumuna ulaşana kadar katettiği mesafeyi ve zamanın ağırlığını taşıyan doygun bir patinayı belgeliyor. Davey, 1990 yılında Berlin Duvarı’nın yıkılışı ve Soğuk Savaş’ın sona ermesiyle yükselen küresel kapitalizmin gölgesinde, parayı bir üretim ve ağ aracı olarak odağına alıyor.
Bu yerleştirmenin hemen önünde, Davey’nin 1990’da başlayıp 2017’ye kadar sürdürdüğü “Hell Notes” adlı filminin dijitalleştirilmiş bir Super-8 kaydı dönüyor. Sanatçı burada Freud’un para ve dışkı arasındaki bilinçaltı sembolik eşitliği teorisini araştırıyor. Film, New York şehrinin dokusal bir portresini sunarken, yer altındaki altın külçeleri üzerinden küresel finans sisteminin iç işleyişine odaklanıyor. Davey’nin bu filmdeki karakteristik sesli anlatımı, sonraki video çalışmalarının da temel taşı haline geliyor.
Galerinin çevresini saran kromojenik baskılar, sanatçının hi-fi paraphernalia olarak adlandırdığı; kayıt cihazları ve elektrik kablolarından oluşan bir dünyayı sergiliyor. Davey, yeni doğan oğlunun ulaşamayacağı yüksek raflara kaldırdığı bu nesneleri, bir ev kurmanın fiziksel kanıtları ve insanın “yuva yapma” dürtüsünün göstergeleri olarak görüyor.
Bir sonraki odada sanatçının nesnelere ve onların işgal ettikleri alanlara olan ilgisi, 1990’ların ilk yarısında Manhattan’daki gazete bayilerini belgelediği “Newsstands” serisiyle devam ediyor. Şehir genelinde artık nesli tükenmiş olan bu yapıların Becher ekolünü anımsatacak şekilde belgelenmesi, günlük nesnelerin sınırlı bir alan içinden taşan yaşam izlerini gözler önüne seriyor. El yazması tabelalar, dergi yığınları ve şekerlemeler, şehir mimarisinin ayrılmaz birer parçası olarak selamlıyor izleyiciyi.
Sergide yer alan “Forks & Spoons” (2024) adlı film ise Francesca Woodman ve Justine Kurland gibi beş farklı kadın ve kuir fotoğrafçının çalışmalarına birer saygı duruşu niteliğinde. Davey, bu sanatçıların arşivlerindeki görüntüleri kendi bedeniyle yeniden canlandırarak femmage eserler yaratıyor. Kadın bedeninin temsil biçimleri, aile, yas ve zamanın geçişi gibi kavramlar, Davey’nin kameranın karşısında kendi sesini dinleyip kelimelerini tekrarladığı hipnotik bir anlatımla birleşiyor.
Serginin son odası, Peter Hujar’ın arşiviyle diyalog kuran “Shabbiness of Beauty” serisini sunuyor. Atların sineklerle kaplı yüzleri, doğal ışıkta sessizce oturan köpekler ve pencere kenarından objektife merakla bakan genç adamlar; gündelik hayatın en dingin anlarını yakalıyor. Davey bu fotoğrafları birer vanitas egzersizi olarak görse de, eserler birer memento mori (ölümü hatırla) olmaktan ziyade, onların tersi olan memento vivere (yaşamı hatırla) mesajını taşıyor; hayata ve onun uçucu zevklerine dair zarif bir hatırlatma sunuyor.
Sergi Bilgisi
-
Mekân: n.b.k. (Neuer Berliner Kunstverein)
-
Sergi: Moyra Davey
-
Tarih: 8 Şubat 2026 tarihine kadar
-
Konum: Chausseestraße 128-129, Berlin
