Bu gün masamızda yayımlandığı andan itibaren Time, Guardian ve The New York Times gibi devlerin “Yılın En İyi Kitabı” listelerinden inmeyen, Pulitzer ödüllü Elizabeth Strout’un kaleme aldığı bir modern klasik var: “Benim Adım Lucy Barton”.
Domingo Yayınevi etiketiyle raflarda yerini alan bu eser, bize bir hastane odasının steril beyazlığında, dışarıdaki Manhattan ışıklarının pırıltısıyla tezat oluşturan, oldukça “insani” ve bir o kadar da sarsıcı bir hikâye anlatıyor.
Beş Gün, Beş Gece: Konuşulanlar ve Asıl Susulanlar
Lucy Barton, New York’ta bir hastane odasında yatmaktadır. Dışarıda Chrysler Binası tüm görkemiyle parlamaktadır ancak Lucy’nin odasında bambaşka bir atmosfer vardır: Uzun yıllardır görmediği annesi, aniden ziyaretine gelmiştir.
İki kadın, beş gün ve beş gece boyunca aralıksız konuşur. Ancak bu, bir “hasret giderme” sohbetinden çok daha fazlasıdır.
- Bir yanda geçmişin yoksulluk kokan gölgeleri,
- Öte yanda her iki tarafın da ellerinde sakladığı suçluluk duyguları,
- Ve ne kadar anlatırlarsa anlatsınlar, bir türlü kapanmayan o devasa mesafe…
Strout, bu iki kadının paylaştıkları üzerinden; anneler ve kızları arasındaki o çözülemeyen düğümleri, sınıf ayrımının ruhlarda bıraktığı derin izleri ve yalnızlığın farklı tonlarını ustalıkla işliyor.
Ambiyans: Bu Kitabı Okurken Sahneyi Hazırlayın
Lucy Barton’un dünyasına girmek, sessiz ama derin bir nehirde yüzmek gibidir. Bu deneyimi tam anlamıyla hissetmek için size küçük bir “Manhattan Gecesi” atmosferi önerim var:
Müzik: Arka planda Nils Frahm’ın Says parçası veya Max Richter’ın o hüzünlü piyano tınıları yankılansın. Şehrin uzak gürültüsünü andıran bu minimalist sesler, Lucy’nin iç dünyasıyla harika bir uyum yakalayacaktır.
Işık: Sadece okuma koltuğunuzu aydınlatan loş, sarı bir ışık. Odanın geri kalanı, Lucy’nin geçmişi gibi gölgede kalsın.
Hava: Pencerenizi hafifçe aralayın; içeri giren o hafif serinlik, bir hastane odasının ferah ama mesafeli havasını hatırlatsın.
Neden Okumalısınız?
❝ Lucy Barton artık edebiyatın ölümsüz karakterlerinden. — BOOKER JÜRİSİ ❞
Elizabeth Strout, bir şiir yoğunluğundaki bu anlatısıyla, aile dediğimiz o karmaşık yapının şefkatle değil, bazen bilgelik ve keskin bir sezgiyle örüldüğünü kanıtlıyor. Eğer;
-
İnsan ilişkilerinin inceliklerini keşfetmeyi seviyorsanız,
-
“Sıradan” bir hayatın ardındaki “olağanüstü” derinlik ilginizi çekiyorsa,
-
Sanatın ve anlatmanın iyileştirici gücüne inanıyorsanız,
“Benim Adım Lucy Barton”, kütüphanenizin en nadide parçalarından biri olacak.
Keyifli ve derin okumalar dilerim!
