Tarih ne zaman sadece “yazılan” bir şey haline geldi? Hikâyelerin (story) o çok sesli ve döngüsel yapısının yerini ne ara tarihin (history) o sert, ölçülebilir ve doğrusal çizgisi aldı? Galerie Tanja Wagner, 13 Şubat’ta kapılarını açacak olan “A Spiral, a Mouth, a Horn and a Halo” başlıklı karma sergisiyle bizi tam da bu kırılma noktasına davet ediyor. Miriam Schwarz ve Lucía Sciandro küratörlüğünde hazırlanan seçki; Annabel Daou’dan Shuang Li’ye kadar yedi sanatçının gözünden, dijital çağda bilginin, hafızanın ve “gerçeklik” dediğimiz o kaygan zeminin nasıl yeniden inşa edildiğini sorguluyor.
Bu sergi, sadece bir seyirlik değil; bir nefes egzersizi. Tıpkı Olga Hohmann’ın ses yerleştirmesinde önerdiği gibi: Üç saniye nefes al, altı saniye ver. Berlin’in yeraltı sığınaklarından sanatın gökyüzüne uzanan bu spirale adım attığınızda, modern dünyanın hızıyla körelmiş duyularınızın yeniden uyandığını hissedeceksiniz. no-26 olarak, bu katın havasını solumak ve hikâyenin tarihle olan o ezeli kavgasını izlemek için en ön sıradayız.
Berlin Katı: Tarihin Doğrusal İllüzyonunu Kırmak
Modernite bize ilerlemenin düz bir çizgi olduğunu öğretti. Ancak bu sergi, zamanın aslında mevsimler veya ayın evreleri gibi bir spiral olduğunu hatırlatıyor. Dijital hayatın geçmişi devasa ve düzleştirilmiş bir arşive dönüştürdüğü günümüzde, sanatçılar “hikâye anlatıcılığını” bugünü düşünmek için bir araç olarak kullanıyor.
Uyuyan Güzel’in Tozundan Dijital Halelere
Sergideki eserler, sanki apartmanımızın farklı odalarından yükselen fısıltılar gibi birbirine bağlanıyor:
-
Olga Hohmann & Yannick Wittmann: Dornröschens Staub (Uyuyan Güzel’in Tozu) adlı ses çalışması, serginin ritmini belirliyor. Georges Bataille’ın o meşhur sorusuna odaklanıyor: Uyuyan Güzel yüz yıllık uykusundan uyandığında, derisinden dökülen hücrelerden (tozdan) oluşan bir tabakayla kaplı olmaz mıydı? Bu çalışma, sabit bir “benlik” yerine sürekli bir “oluş” halini vurguluyor.
-
Shuang Li: Akıllı telefon kılıflarını devasa boyutlarda, iridesan (yanardöner) bir pembe tonunda duvara asıyor. Bu nesneler, dijital çağın modern tapınakları, içinde azizi olmayan “haleler” gibi karşımızda duruyor. Berlin’in o soğuk betonuna inat, koruma ve aidiyet arayışını temsil ediyorlar.
-
Wie-yi T. Lauw: El dokuması gobleninde dijital arayüzleri, anime imgelerini ve sanat tarihini hiyerarşi gözetmeksizin bir araya getiriyor. İnternette sörf yaparken hissettiğimiz o “her şeye aynı anda erişim” halinin fiziksel bir izdüşümü.
Şahitlik Etmenin Ağırlığı ve Margina’daki Bilgi
Annabel Daou, kağıt katmanları üzerine “Tenimiz çıplak kalmış ve gözlerimiz şahitlik ediyor” cümlesini binlerce kez tekrarlayarak şahitlik etmenin sınırlarını zorluyor. Öte yandan Elisa Giardina Papa, Sicilya mitolojisindeki doğaüstü kadın figürlerinden esinlenerek hazırladığı seramik örgüleriyle, tarihin kenara ittiği, “meşru” görülmeyen bilgileri merkeze taşıyor. Bethan Hughes ise İkinci Dünya Savaşı sırasında kauçuk üreten karahindibaları eken kadınların anlatılmamış hikâyelerini, döküm botlar ve metal mızraklarla yeniden kuruyor.
Bu sergiyi bir film karesiyle özetlemek gerekseydi, muhtemelen Tarkovski’nin Nostalghia’sındaki mum taşıma sahnesi kadar ağır ve ritmik olurdu. Teknik detayların ötesinde, bu işler izleyicide “iyileşme” ve “hatırlama” arzusu uyandırıyor. Dijitalin o gürültülü kakofonisinden çıkıp, bir spiralin sessiz döngüsüne girmek, ruhun kazan dairesinde biriken basıncı azaltan bir valf görevi görüyor.
Sergi Tarihleri: 13 Şubat – 28 Mart 2026
Açılış: 13 Şubat Cuma, 18:00 – 21:00
Konum: Pohlstraße 64, 10785 Berlin
