Londra’nın Old Nichol Sokağı’nda, Benjamin Rhodes Arts’ın sessiz ama derin duvarları arasında sarsıcı bir ikili serüvene tanıklık ediyoruz. Richard Kenton Webb’in “Passion Drawings & English Iconoclasm” başlıklı sergisi, 30 Nisan’da açıldı ve 11 Temmuz 2026 tarihine kadar ziyaretçilerini bekliyor. Sanatçının hem kağıt üzerine kömür kalemle attığı o mahrem imzaları hem de kontraplak panellere işlediği entelektüel isyanı bir arada görmek mümkün.
Serginin “Tutku” (Passion) bölümü, aslında hiç kamuoyuna sunulması planlanmayan, sanatçının kendi iç dünyasına tuttuğu bir günlük gibi kaleme alınmış. 2021’deki o karanlık ikinci karantina döneminde, Devon’da deniz kıyısındaki bir kulübede yalnız başına yaşayan Webb, İsa’nın Çilesi’nden ilham alan ama tüm dışlanmışlara adanmış 24 çizimlik bir seri üretti. Kömür ve beyaz tebeşirin o sert ama hassas dokusuyla şekillenen bu eserler, galeri sahibi Benjamin Rhodes’un onları görüp derinden etkilenmesiyle bugün bir sergi ve kitap formunda karşımıza çıkıyor. “Zeal” (Şevk) ve “Doubt” (Şüphe) gibi eserler, sevginin ve yalnızlığın en saf hallerini fısıldıyor.
Madalyonun diğer yüzünde ise “English Iconoclasm” yer alıyor. Burada Webb, daha geniş bir sosyo-kültürel meseleye, akademi dünyasında resim sanatına karşı duyulan o bilimsel küçümsemeye parmak basıyor. 1990’lardan bu yana sanat eğitiminin pratik temelli öğrenimden uzaklaşıp, sadece kavram odaklı ve kelimelerle sınırlı bir araştırmaya dönüştürülmesine karşı bir başkaldırı bu. Ahşap paneller üzerine yağlı pigmentlerle işlediği Early English Mystics ve Early English Contemplatives gibi eserler, Kuzey Avrupa’nın somut sanatları (resim, baskı, çizim) yok edip yerine kelime tabanlı bir kültürü teşvik eden tarihsel ikonoklazmına bir cevap niteliği taşıyor.
Webb’in bu isyanı, günümüzde yükselen AI dalgasıyla daha da anlamlı bir hal alıyor. Arts University Plymouth’ta uzun süre renk pratiği dersleri veren ve şu an misafir profesör olan sanatçı, AI’nın yükselişiyle birlikte bedenleşmiş sanatların hayatta kalması için daha sert savaşmamız gerektiğini savunuyor. Ona göre resim, sadece bir kavram değil; elin, gözün ve ruhun fiziksel bir birleşimi. Belki de bir kulübede tek başınayken çizilen çizgilerin bu kadar gürültü koparması, sanatın hala ne kadar canlı ve fiziksel bir ihtiyaç olduğunu kanıtlıyor.
