Türkiye’nin sahne tozuna, pırıltısına ve en önemlisi de o efsanevi “huysuzluğuna” bir saygı duruşu vaktidir. Günay Restoran’ın kulisinde, bir kış gecesinde geçen o dönüşüm anına, Huysuz Virjin’in doğuşundan ziyade Seyfi Dursunoğlu’nun insan tarafına bakmaya davetliyiz. “Seyfi Bey” oyunu, sadece bir kabare değil; bir devrin, bir ikonun ve bir usta-çırak ilişkisinin en mahrem hikâyesi.
Kuliste Başlayan Dönüşüm: 2007 Kışından Bir Gece
Oyun bizi 2007 yılına, bir kış gecesine götürüyor. Seyfi Dursunoğlu, ömrünün yarısını adadığı Huysuz Virjin’e dönüşmek üzere aynanın karşısındadır. Ancak çalan bir telefon, sadece o gecenin akışını değil, zamanın durduğu o anı ve Seyfi Bey’in iç dünyasını bir daha değişmemek üzere sarsacaktır.
“Ben hiç risk almıyor muyum?! Tam 35 yıldır bu ülkede kadın kılığında sahneye çıkıyorum! Allah aşkına çocuklar; ben hiç risk almıyor muyum?”
Bu replik, Seyfi Dursunoğlu’nun sadece bir eğlence figürü değil, aynı zamanda toplumsal sınırları mizahla zorlayan cesur bir portre olduğunun en büyük kanıtı. Celal Kadri Kınoğlu’nun rejisiyle sahnelenen bu tek perdelik eser, izleyiciyi ortak bir geçmişin hatıralarına hapsediyor.
Ustasının İzinde Bir Çırak: Armağan Çağlayan
Bu oyunun duygusal yükü sadece Seyfi Dursunoğlu’nu anlatması değil, onu canlandıran isimde saklı. Kariyerine 30 yıl önce Huysuz Virjin’in metin yazarı olarak başlayan Armağan Çağlayan, bu kez masanın diğer tarafına geçip ustasına hayat veriyor. Gencay Ünsalan’ın yazdığı metin, Armağan Çağlayan’ın kişisel tanıklıkları ve usta-çırak ilişkisiyle harmanlanınca ortaya sadece bir oyun değil, yaşayan bir anı defteri çıkıyor.
İstanbul: Mart sonu ve Nisan ayı boyunca Üsküdar, Caddebostan, DasDas ve Çankaya sahnelerinde gösterimler devam edecek.
Seyfi Bey, yarattığı Huysuz Virjin karakteriyle Türkiye eğlence dünyasında sadece kahkahalarla değil, zekice hamlelerle devrim yaratan bir isimdi. Armağan Çağlayan’ın performansı, o devrimin mutfağındaki yalnızlığı ve parıltıyı aynı anda hissettiriyor.
