Denizkestanesinin İzinde Evrensel Bir Bilinçaltı: “Kayada Büyüdüm Ben” Galerist’te

İstanbul’un sanat rotasında oldukça derinlikli ve katmanlı bir buluşmaya tanıklık ediyoruz. 21 Şubat 2026 tarihine kadar devam edecek olan ve Galerist ev sahipliğinde gerçekleşen “Kayada Büyüdüm Ben” sergisi, 2021 yılında aramızdan ayrılan usta sanatçı Melike Abasıyanık Kurtiç’in sanatsal mirasını merkezine alarak bizi doğanın, malzemenin ve “evrensel bilinçaltının” izini sürmeye davet ediyor.

Bu sergi, sadece bir retrospektif değil; Kurtiç’in form anlayışının ve düşünsel dünyasının farklı sanatçıların pratiklerinde nasıl yankılandığını araştıran çoğul bir karşılaşma zemini.

Denizkestanesinin Dikenlerinden Evrensel Bilinçaltına

Melike Abasıyanık Kurtiç’in üretimi, her zaman içe doğru yoğunlaşan, sabırlı ve katmanlı bir yapıya sahipti. Sanatçı, yazılarında denizkestanesinin kabuğunda veya bir taşın sert dokusunda aslında tüm insanlığa ait o ortak hafızayı aradığını vurgular.

“Deniz kestanesinin dikenlerinde, kabuğun iç mekânında, taşın dokusunda, evrensel bir bilinçaltı arıyorum.”

Sergi, izleyiciyi Melike’nin büyüleyici bulduğu o “karanlık mağaraya” çağırıyor. Burada seramik, sadece bir zanaat malzemesi olarak değil; resimden fotoğrafa, edebiyattan yerleştirmeye kadar uzanan geniş bir anlatının parçası olarak konumlanıyor.

Döngüsellik ve Yineleme: Bir Düşünme Alanı Olarak Form

Sergide yer alan eserler, hiyerarşik bir düzenden ziyade birbirine eklemlenen, birbirini besleyen bir yapıda sunuluyor. Kurtiç’in işlerinde sıkça karşımıza çıkan mükerrerlik ve döngüsellik kavramları, diğer sanatçıların işlerinde de farklı formlarda karşılık buluyor. Bu yineleme eylemi, sergide bir obsesyon değil; anlamın sessizce hareket ettiği ve formun kendi içine kıvrılarak çoğaldığı bir özgürleşme alanı olarak tanımlanıyor.

Sergide Kurtiç’in dünyasıyla diyalog kuran isimler:

• Deniz Aktaş, Ece Bal, Gökhun Baltacı

• İlhan Berk, Zeynep Kayan, Thiago Rocha Pitta

• Anıl Saldıran, Johanna Seidel, Elif Uras

• Burcu Yağcıoğlu ve Masao Yamamoto

Özellikle şair İlhan Berk’in daktilosundan dökülen mısralar, serginin sınırlarını edebiyata doğru genişleterek Kurtiç’in bir başka tutkusuna dokunuyor.

Eğer kışın bu puslu günlerinde, doğanın sert ama koruyucu kabuğuna sığınmak ve malzemenin şiirsel diliyle tanışmak isterseniz, Tepebaşı’ndaki bu özel buluşmayı ajandanıza eklemenizi öneririm.